Kunst in Utrecht

Geplaatst op Geupdate op

Vera Pouw – Zonder Titel

Van kunstenaar Vera Pouw heb ik jaren geleden eens het verhaal gehoord dat ze met haar bureaustoel op wielen per ongeluk over haar vers geschilderde doek reed. Wat ze zag, beviel haar. Het ging om de bandensporen zowel op de vloer als de vage afspiegeling op het doek. Het was een spontane ontdekking waarmee ze de kracht van de lijn ontdekte die ze hebben wilde op haar doeken. Schilderijen die soms doen denken aan rotstekeningen. Er zijn weinig kunstenaars van wie het doek er zo doorleefd uitziet als de prachtige huiden van Vera Pouw. Ze brengt de vergankelijkheid in beeld op een grafische manier. Haar werk is een ode aan de bekraste mens. Zij ging de laatste jaren zelf ook struikelend door het leven en had veel gezondheidsproblemen. Helaas is zij niet meer onder ons. Haar werk is nog te zien als eerbetoon in een prachtige solo-tentoonstelling in Kuub. Ze ziet haar werk als een soort stripverhaal; het ene schilderij lokt het andere uit. Inspiratie haalt ze uit fossiele resten, mensen en het leven zelf wat niet altijd aangenaam is. Trots zijn op de lijnen, lidtekens en rimpels die iets zeggen over het geleefde leven; dat is haar motto. Hoe ouder, hoe mooier. Deze solo getiteld Z.T is van een bijzondere kunstenaar en nog te beleven t/m 27 maart in Kunstruimte Kuub Utrecht.

Mariëlle Mahieu – In het bos

Een andere mooie galerieruimte in Utrecht zit in de Schoutenstraat. Hier zijn kunstenaars vrij om hun eigen werk te exposeren. In 2019 had ik zelf een solo in galerie Niek Waterbolk en ook de Utrechtse kunstenaars van Op Dreef zitten er elk jaar wel een keer. Het is de moeite waard om regelmatig even door de Schoutenstraat te lopen en een blik te werpen op de wisselende kunst want elke week is er een wisselende tentoonstelling in galerie Niek Waterbolk.
Afgelopen week hing de galerie vol met de bomen van Mariëlle Mahieu. In het bos troont je middenin hartje stad, mee het bos in. Kleur, verbinding en harmonie zijn essentieel in haar werk. De kunstenaar schildert haar bomen vanuit een bepaalde stemming die het bos bij haar oproept. Vaak donkere bossen met veel bomen. Maar als je goed kijkt, zie je ook het licht doorbreken tussen het gebladerte. De zon die de roestbruine bosgrond verlicht in weidse, lichtgevende banen. De spiegel in het water laat een lichtgrijze lucht zien waardoor het werk letterlijk luchtiger wordt. Bovenal is het werk spannend. Zo’n donker bos spreekt tot de verbeelding. Je wordt er als kijker ingetrokken en beleeft je eigen avontuur. Alhoewel de tentoonstelling voorbij is, kun je het werk van de kunstenaar bekijken via haar website. Ook is Mariëlle Mahieu onder haar eigen naam te volgen via Instagram.

Galerie Niek Waterbolk Schoutenstraat Utrecht

Lakenhal Leiden – If Things Grow Wrong

Geplaatst op

Kennis en wijsheid van inheemse volken is een hoopvol perspectief

Leiden staat sinds kort weer op de kaart voor mij. Zoonlief verhuisde voor zijn master astronomie van Utrecht naar Leiden. Zo is er een goede reden om dit leuke, pittoreske stadje vol grachtjes vaker te bezoeken. Zo ben ik lekker aan het lunchen met zoon aan de gracht op het Vlot uitkijkend over de zeilschepen. Het uitzicht is prachtig en het broodje zalm smaakt goed. Wat is het personeel hier aardig! In de middag bezoek ik met een oude schoolvriend de tentoonstelling If Things Grow Wrong. Na een warme thee in café Het Laken stappen we in de monumentale ‘Laecken-Halle’ uit 1640. Binnen deze prachtige gewelven van de Lakenhal werden vroeger de mooiste lakens van het fijnste katoen gekeurd en van een loodje voorzien.

De wereld van preppers

Maar we komen niet voor de lakens, we komen om een blik in de spiegel te werpen. Op onze cultuur van groter, beter, sneller. De hele economie is gespitst op groei. Iedereen doet er op zijn eigen manier dapper aan mee. Een snellere smartphone, de 23e nieuwe jurk, het 88e paar sneakers, de derde vlucht naar Ibiza, weer een stuk vlees op tafel; we lijden collectief aan groeiverslaving. We voelen hoe het anders moet maar hoe dan? We weten het niet. Verwacht van deze tentoonstelling niet het antwoord. Wel zijn er ideeën en verhalen in beeld gebracht die tot denken stemmen. Vijftien verschillende perspectieven die een richting aangeven. De tentoonstellingsmakers steken de hand in eigen boezem en hebben materialen van eerdere tentoonstellingen hergebruikt. Ook als museum is het mogelijk om bewustere keuzes te maken.

De vervuilende kledingketen met slechts 1% recycling

Future fossils is zo’n voorbeeld van anders kijken naar je eigen tijd waarin de welvaart van de mens de toon aangeeft. We laten diepe sporen na op onze planeet. In de verre toekomst zal niemand deze versteende objecten herkennen. Ze transformeren in onherkenbare fossielen met zwemvliezen en schoenopspanners. Een gieter? Een kleerhanger? De kunstenaars stimuleren ons om na te denken over de impact van onze constante behoefte aan nieuwe spullen. Prachtig en creatief in beeld gebracht met versteende objecten die vervreemding oproepen maar ook een stille lach.

Future Fossils – Walter van der Velden en Aart Kuipers

Kim van den Belt ontwerpt prachtige lampen om de CO2-uitstoot te minimaliseren. Bij gebruik neemt het filter CO2 op en laat zuurstof vrij. Na enkele maanden kan er zelfs geoogst worden: biomassa waarmee je biodiesel of glas kunt maken. Een mooi sieraad in huis en nul op de CO2-teller. Dat is pas innovatief. Interessant is de wereld van preppers waarop de schijnwerper gericht wordt. Zij zien de ramp aankomen en kiezen eieren voor hun geld. Nou ja, beter zijn stormlucifers, zilvervliesrijst en rode kool in pot omdat daar zoveel vitamine C in zit. Gedroogde abrikozen zijn ook geliefd en de vuurboog om zelf vuur mee te kunnen maken gaat ook in de opslag net als het gasmasker.

Koolstoflamp – Kim van den Belt

Een ander perspectief is dat van de inheemse volken. De meesten zijn vakkundig om zeep gebracht, gekoloniseerd of gekerstend. Toch leven er nog zesduizend verschillende inheemse culturen. Zij vormen slechts 5% van de wereldbevolking maar zorgen samen voor 80% van de biodiversiteit. Misschien ligt de oplossing wel in de kennis van inheemse volkeren. Hun kennis en wijsheid heeft de tand des tijds doorstaan en is al tienduizenden jaren oud. Onze destructieve manier van leven is daarbij een piepkuiken. De inheemse wijsheid kan een alternatief zijn voor onze behoefte aan meer, groter en beter en de verwoesting die daaruit voortvloeit. De tentoonstelling If Things Grow Wrong is nog t/m 20 maart te zien in de Lakenhal Leiden.

Ruimtelijk museum Voorlinden

Geplaatst op

Picasso – Dora

Als je vader kunstenaar is en je mag altijd aan zijn voeten spelen in zijn atelier, wat wil jij dan later worden? Kunstenaar! Dat is een gedeeld verleden van de kunstenaars Picasso en Giacometti. Hun werk is nu in één tentoonstelling bij elkaar gebracht. Een grote duo-tentoonstelling die zijn laatste weekend in gaat en goed bezocht is. Iedereen had wel weer zin in een museumuitje. Bovendien moet je anders naar Parijs voor het werk van deze kunstenaars die tijdgenoten waren. Ze wisselden ideeën uit over hun kunst en verkenden de paden van het surrealisme. Na 1945 ging ieder een kant op. Picasso schilderde zijn kubistische vrouwen en Giacometti werd bekend door zijn zeer dunne, langgerekte beelden. Beiden hadden een muze. Picasso schilderde graag zijn Dora. Giacometti heeft veel portretten als voorstudie gemaakt van Marie-Thérèse om deze daarna in beelden uit te werken. Beiden hadden ook een fascinatie voor (doods)hoofden en schedels en brachten de dood openhartig voor het voetlicht. Zo kocht Picasso graag schapenkoppen voor zijn Afghaanse hond maar uiteindelijk gebruikte hij ze voor een serie schilderijen over geweld en dood.

Giacometti

Helaas is deze tentoonstelling voorbij maar museum Voorlinden heeft een zeer interessante vaste collectie Highlights. Iedereen heeft wel een plaatje op de socials voorbij zien komen van het zwembad waarin je onder de waterspiegel door kunt lopen. Het is een werk van Leandro Erlich. Echt fascinerend is het oudere echtpaar onder een parasolletje dat in hun zwemkleding ligt te zonnebaden. Deze installatie van Ron Mueck is zo levensecht gemaakt dat het je de adem beneemt. Omdat de afmetingen twee maal zo groot zijn als een gewoon mens weet je dat deze reuzen nep zijn. Maar de huid, de blauwe adertjes, de rimpeltjes bij billen, rug en dijen, de nagels, het is allemaal even prachtig en niet van echt te onderscheiden. Dit zijn wij.

Ron Mueck – The couple under an Umbrella

Kunst als medicijn is samengebundeld in de tentoonstelling Art is the Antidote. Neem even de tijd voor het videokunstwerk van de Spaanse Fernando Sánchez Castillo. Hij laat een balletuitvoering zien door twee pantserwagens bewegend op muziek van Strauss en Stravinsky. Tegen een wonderschone zonsondergang in roze en oranje tinten is deze Pegasus Dance een paringsdans van twee zware machines met spuitende waterstralen. Een lichtvoetige dans in volle verliefdheid. Sierlijk en indrukwekkend. De Nederlandse Anouk Kruithof laat een prachtig abstract landschap zien van gestapelde boeken. Deze komen uit de voormalige DDR. Zij vult ook een zaal met dansende mensen. Op acht verschillende schermen zijn alle dansstijlen uit de hele wereld te zien. Van twerken tot soefi-dans, van linedance tot hiphop. Universal Tongue toont een universele taal die mensen verbindt.

Anouk Kruithof

De Nederlandse kunstenaar Folkert de Jong borduurt verder op de Denker van Rodin en geeft zijn eigen invulling met The last Thinker van purschuim, vodden en plastic, levensecht en gehavend neergezet op een stapel pellets in denkhouding. In Oil Spills kaart de Chinese kunstenaar Ai Weiwei de milieuvervuiling aan van de Chinese porseleinindustrie. Je ziet glanzende plassen ruwe olie op de vloer die echter gemaakt zijn van porselein. Een aantal houten Chinese stoelen uit het werk Fairytale – 1001 Chairs (Documenta, 2007) van Ai Weiwei staan in een halve kring onder het immense drieluik Hidden Secret Blossom van Damien Hirst met bloeiende bloesem. Een mooie plek waar door bezoekers graag Insta-foto’s worden gemaakt. Verder is er bewegend werk van installatiekunstenaar Jean Tinguely, de Nederlandse kunstenaars Krijn de Koning, Zoro Feigl, Guido Geelen en vele anderen.

Folkert de Jong

De zon scheen en opeens had ik zin om naar museum Voorlinden in Wassenaar te gaan en daar heb ik geen spijt van. Museum Voorlinden ligt in een prachtige tuin waar ook het restaurant is gelegen in een soort kasteeltje. Je cappuccino kun je dus niet in het museum nuttigen. Verder is de museumjaarkaart niet geldig. Het museum is daarentegen wel op maandag geopend. Achter het museum gaan de duinen schuil waar je een heerlijke wandeling kunt maken. Een klein stukje rijden en je bent bij Wassenaarse slag voor een mooie strandwandeling en een hapje eten bij De Badmeester, een authentieke, gezellige strandtent op een duintop met uitzicht op zee. Tip: bestel de overheerlijke borrelplank.

De heftigheid van Frida Kahlo

Geplaatst op Geupdate op

Een vrouw kan een miskraam krijgen, polio, een vreemdganger als man, een zwaar busongeluk of talloze operaties. De Mexicaanse kunstenares Frida Kahlo (1907-1954) heeft het allemaal gehad in haar leven. Ze werd verliefd op een twintigjaar oudere schilder. Diego Rivera was de kunstenaar en zij zat wat te prutsen met verf. Ze reisde met hem mee naar New York en Detroit en ontwikkelde gaandeweg haar eigen stijl. Ze schilderde steeds beter en richtte zich voornamelijk op zelfportretten met een grote symboliek. Het schilderen was ook een uitlaatklep voor de helse pijnen die ze leed. Pas na haar dood kreeg zij de erkenning die ze verdiende. Tegenwoordig wordt wel gesproken van een Frida-mania. Van kussenhoezen tot koelkastmagneten, het is er allemaal. Voor Sinterklaas kreeg ik het boek ‘Wat zou Frida doen?’ waarmee gereflecteerd wordt op grote thema’s zoals liefde, creativiteit, pijn, seks, identiteit en zelfvertrouwen. Het is een bestseller onder vrouwen. Frida is namelijk een eigengereid persoon, een getalenteerd schilder, een mooie vrouw met een zwaar levensverhaal dat blijkbaar enorm tot de verbeelding spreekt.

Het Drents museum toont met de tentoonstelling ‘Viva La Frida’ haar leven en werk. In foto’s, kleine verhalen, schilderijen en attributen uit haar leven komt Frida Kahlo tot leven. Het begint een beetje pietepeuterig met kleine foto’s en schilderijtjes maar zo wordt in het museum via de wanden naar een climax toegewerkt. In de laatste vleugel komen we ook de parafernalia tegen zoals haar beschilderde corsetten en het kunstbeen. Het is allemaal nogal plastisch en je voelt je soms een voyeur maar toch spreekt het tot de verbeelding. De collectie is ter beschikking gesteld door het Museo Doleres Olmedo en gecombineerd met haar persoonlijke bezittingen die uit het Mexicaanse Museo Frida Kahlo komen. Frida kun je geen doorsnee-vrouw noemen. Alleen al vanwege de heftigheid in ziekte, gebrek en pijn. Daartegenover haar vrouwelijke schoonheid en haar kunstzinnigheid. Ze schilderde zonder gêne over haar miskramen maar ook over de vruchtbaarheid van de natuur en haar wedergeboorte als kunstenaar. Ze voelde zich aangetrokken tot het communisme en was haar tijd ver vooruit met gender.

Kahlo laat zich niet makkelijk in een hokje stoppen. Ze showt graag haar vrouwelijke traditionele Tehuana-outfits maar benadrukt ook haar gezichtsbeharing. Zij is ondermeer beroemd geworden vanwege haar doorlopende wenkbrauwen. Ze zegt zelf: “Ik heb het gezicht en de snor van de andere sekse.” Ze heeft relaties met zowel mannen als vrouwen. In haar tijd is dat uitzonderlijk. Tegenwoordig zouden we zeggen dat ze genderfluïditeit omarmt. Kahlo is trouw aan zichzelf en authentiek en daarmee een grote inspiratiebron voor velen.

Wie dan toch het Drents museum in Assen bezoekt, kan gelijk kennismaken met het werk van de Russische kunstenaar Kristina Schuldt een zaal verderop. Ook een authentieke kunstenaar met een eigen handschrift. In Brutal Paradise schildert zij gezichtsloze vrouwen in felle kleuren. Het doet denken aan het kubisme of surrealisme. Vreemd en intrigerend werk. De kunstenaar uit Moskou haalt haar inspiratie uit mogen falen en mislukken. Nog te zien t/m 13 februari.

Viva la Frida! is nog t/m 27 maart 2022 te zien in het Drents Museum, Brink 1 Assen. Via de website kun je tickets reserveren en een tijdslot. Doen! Nu het nog kan.

De charme van urbane landschappen – Belvédère

Geplaatst op Geupdate op

Isabella Werkhoven

In het groen van Oranjewoud aan de rand van Heerenveen ligt museum Belvédère verscholen. Een langgerekte glazen doos uitgestrekt over het water en grenzend aan parkachtige lanen en groene weides. Belvédère is de thuisbasis voor Friese en Noordnederlandse moderne kunst. Een vaste plek in de collectie is gereserveerd voor de schilder Jan Mankes (1889-1920). Hij heeft begin vorige eeuw een aantal jaren om de hoek gewoond van het museum. Mankes is slechts 31 jaar geworden en overleed aan tuberculose. Toch had hij al een heel oeuvre op zijn naam staan dat uitblonk in dierenportretten en het landschap. Niet zomaar dieren maar Mankes vereenzelvigde zich met het dier, kroop onder de huid om de ziel van het dier bloot te leggen. Hij wilde één worden met zijn onderwerp. Dat zie je in zijn Raaf, zijn uit het nest gevallen vogeltje en jonge geit. Overigens schilderde hij met evenveel plezier en gemak een oude geit. Mankes wordt in de kunst gezien als vertegenwoordiger van het symbolisme en magisch-realisme.

Isabella Werkhoven

Van geheel andere orde maar minstens zo interessant is het werk van kunstenaar Isabella Werkhoven (1969). Met haar Urban Landscapes betovert zij de kijker. Werkhoven is gefascineerd door het landschap aan de rafelranden van de stad, bij een sportschool of oude fabriek. Ze schildert deze landschappen bij voorkeur in het late middaglicht. Een beetje mystiek. Belvédère toont nu een kleine prelude van haar werk maar pakt in het nieuwe jaar groots uit. In het voorjaar van 2022 komt de kunstenaar terug met landschappen op groot formaat.

Tony Cragg

Verder zijn overal de beelden van Tony Cragg (1949) te bewonderen. De grootste beelden staan buiten en de kleinere staan in het restaurant en in de zijflank van het museum. Verder toont het museum de eerste solo-expositie van Hanny Korevaar (1893-1983). Wat een mooi eerbetoon voor deze vrouw die jarenlang in de schaduw heeft gestaan van haar man en schilder Armand Bouten. Haar krachtige werk is expressionistisch en soms wat surrealistisch van aard met picasso-achtige trekjes. Van een heel andere aard is het werk van Drewes de Wit (1944). Met een minimum aan kleur schildert hij met lakverf en olieverf sobere, interessante abstracte beelden. Organische vormen met een grafische uitstraling. Bijzonder is ook het fotografische werk van Mischa Keijser (1974) die graag de vinger legt op ongemakkelijke situaties. In de museumzaal is een serie nachtfoto’s te zien met een intense belichting waarbij een oplichtend tafereel tegen een pikzwarte achtergrond in de kijker staat.

Hanny Korevaar

Tenslotte de waddenlandschappen van waddenschilder Geurt Busser (1947). Met aquarel op papier neemt hij je mee in pasteltinten naar het uitgestrekte waddengebied, met haar bijzondere lichtval, rijke wolkenluchten en stromingen in het water. Tussen vier muren komt de Boschplaat tot leven.
In museum Belvédère is genoeg te zien voor iedereen. Deze kunstenaars zijn er t/m 26 september. Daarna opent er weer een nieuwe tentoonstelling met het werk van Isabella Werkhoven in de hoofdrol in het vroege voorjaar van 2022.

Belvédère, Oranje Nassaulaan 12, 8448 MT Heerenveen-Oranjewoud. Het museum is dinsdag 28 september gesloten.

Kleurrijke kunst in hartje Utrecht

Geplaatst op

Impressie Morren Galleries

Aan de Oude Gracht in Utrecht geeft Morren Galleries een podium aan moderne kunst. Schilderijen, fotografie en sculpturen wisselen elkaar af. Het pasteuze werk van Toon Laurense was de hele zomer te zien en is in stock. Zijn vergrijsde schilderijen wanen je op de maan of in een desolaat landschap. Dichterbij gekomen verdwaal je in de verfspetters, de geplamuurde lagen en dikke verfklodders. Dit soort werk vind ik altijd een feest om naar te kijken. Het is interessant, er gebeurt van alles en toch is het minimalistisch en sober van aard.

Toon Laurense

Een meer figuratieve schilder die vaak te gast is bij Morren Galleries is Gertjan Scholte-Albers. Zijn figuratieve berkenbossen schildert hij en plein air. Eventueel gewapend met een waterdicht grondzeil trotseert hij de elementen. Weer of geen weer, zijn ezel zal rechtop staan. Met zijn fietskar trekt hij dagelijks de Drentse bossen in en schildert zijn natuurimpressies met vette olieverf. Ook weer een feest om naar te kijken, vooral van dichtbij.

Gertjan Scholte-Albers

Van een geheel andere orde zijn de sculpturen van Eric Boyer. In zijn figuur Fling toont hij fragiele mensenfiguren die in al hun transparantie hun schaduwen op de muur werpen. Hij maakt zijn verfijnde werk van zeefgaas. De galerie toont verder nog verfijnde schilderkunst van Marjolein van Haasteren. Grote schilderijen van organische landschappen waarin je kunt verdwalen en je kunt verstoppen. Ze ademen een magische, surrealistische sfeer. De kleurrijke schilderijen van de Utrechtse kunstenaar Theo Mackaay zijn ook in de galerie te bewonderen. Laat je verder verrassen door de luchtige, opwaaiende zomerjurken en tafelkleden van de Chinese kunstenaar Juane Xue. Fris werk dat een heerlijk zomers gevoel teweegbrengt. Zo heeft de galerie voor elke kunstliefhebber wel iets te kiezen. Morren Galleries zit aan de Oude Gracht 340 en is geopend van vrijdag t/m zondag.

Eric Boyer

Naast Morren Galleries kun je in Utrecht ook op deze plekken terecht voor kunst, Centraal Museum (Utrechts verleden), Kuub (diverse kunstenaars), Galerie Rob RademakerGalerie Sanaa (niet-westerse kunst) Kunstliefde (Zomercollectie) en loop eens binnen bij galerie Niek Waterbolk in de Schoutenstraat. Elke week zie je hier wisselende (groeps)exposities met werk van jonge of oudere kunstenaars.

Marjolein van Haasteren

ZomerExpo Draai

Geplaatst op

Sille Gallery in Oudewater pakt elke zomer uit met een thema-tentoonstelling met werk van verschillende kunstenaars. Na het thema Tour de France, Rode peper, Delfts blauw, Ritme en Spiegel is dit jaar gekozen voor ‘Draai’. Kunstenaars tonen werk met cirkels, draaibewegingen en ronde vormen of spiraalbewegingen. Op doek, in fotografie, sculptuur en installatie is het verrassend hoe veelzijdig het thema vorm krijgt. Kragen, dansbewegingen, draaimolens, opwindpoppetjes, borsten, bubbels en bellen. Er is veel te kijken.

Fons Uytdehaag lijkt in zijn glassculpturen bellen te blazen. Fascinerende transparante objecten van een grote schoonheid. Dat geldt ook voor de fotografie van Jenny Boot. Je zou het gelikt kunnen noemen maar haar figuratieve fotografie draagt tegelijkertijd een grote schoonheid uit met een geweldige beheersing van vorm, compositie van haar model en techniek. Jan Verschueren ontroert met zijn cirkelvormige installaties van oud roest en schroot. Liefdevol vorm gegeven. Daarnaast is er ruimte voor de meer traditionele schilderijen met portretten van Marly Freij en Coby Schot en de pregnante Afrikaanse vrouwenkoppen van Lilian Wessels. De koppen zijn versierd met touw, flessendoppen en van alles en nog wat. Een feest om naar te kijken.

Ook de humor ontbreekt niet. Henrique van Putten maakt beelden van oude en nieuwe objecten. Een witte porseleinen kat, zo uit de snuisterijenwinkel geplukt, krijgt een tweede leven met een zachte zelfgefabriceerde knuffel er omheen gedrapeerd. Het beeld wiebelt op een oud krukje. Het heeft een soort aandoenlijke onbenulligheid waardoor het raakt. Het zachte materiaal dat het harde steen omarmt heeft iets ontroerends en ontlokt de kijker een glimlach. Ook haar titels zijn veelzeggend. Saskia Hoeboer gaat nog een stapje verder met gedraaide drollen, neuzen met knijpers erop, likkende tongen en opwindhoofdjes. Grappig en origineel.

De tentoonstelling Draai is nog te zien t/m eind augustus bij Sille Gallery in Oudeater. Let goed op de openingstijden. Oudewater is trouwens een leuk plaatsje om even te pauzeren voor cappuccino of lunch. Ik zat gezellig aan een grachtje bij Hex restaurant. Veel plezier!

KuuB presenteert Lou Vos

Geplaatst op Geupdate op

Eindelijk! De galeries en musea zijn weer open! Ik liep in Utrecht binnen bij KuuB. Bijna alle kunst krijgt een boost in de prachtige gewelven van deze witte, sfeervolle tentoonstellingsruimte. Deze keer is er de tentoonstelling Fragments of a landscape van de Utrechtse schilder Lou Vos. Lou maakt abstract werk gebaseerd op het landschap. Ze reist graag en komt graag in de natuur. Daar wordt ze altijd naar de details getrokken zoals ze vertelt in het filmpje dat draait in de galerie. Ze raakt gefascineerd door een mooie bladnerf, een boomwortel of schors. In haar werk heeft ze het concrete landschappelijke element van een horizon los gelaten. Eigenlijk nog niet helemaal want haar doeken worden vaak verdeeld in twee helften door een verticale lijn. In de verf laat ze de kracht en het robuuste van de natuur zien en anderzijds de kwetsbaarheid. Deze meer fragiele kant van de natuur toont zich in krassen en inkervingen in de verf. Zo loont het de moeite haar doeken van dichtbij te bekijken.

Haar kleuren zijn vergrijsde tinten met zwart als accentkleur en soms felle tinten zoals groen, geel en oranje. Meestal geschilderd in de onderlagen en subtiel doorschijnend in de bovenlaag. Maar Lou schrikt ook niet terug voor knalgeel of feloranje en ook die verrassingen kom je tegen in de natuur en het landschap. Meestal pakt de kunstenaar groots uit op doeken van een zekere afmeting. Sinds kort schildert ze ook landschapsfragmenten op doekjes van 30 x 30. Deze zijn in blokken van 70 stuks op de vloer geschikt op een podium. Het zijn autonome werken maar verwijzen ook naar de grote doeken aan de muur. Zo gaat het werk onderling een dialoog aan. Ook de tuin met openstaande deuren in de zomer werkt mee waardoor de natuur en het groen naar binnen komen. Een totaalbeleving en een echte aanrader deze zomertentoonstelling!

Fragments of a landscape van Lou Vos is nog te zien t/m 25 juli van do t/m zon vanaf 13.00-18.00 uur in de ruimte voor kunst en cultuur KuuB, Pieterstraat 3 Utrecht.

Naast KuuB kun je in Utrecht ook op deze plekken terecht voor kunst, Centraal Museum (Voices of Fashion), Morren Galleries, Galerie Rob Rademaker, Galerie Sanaa (niet-westerse kunst) Kunstliefde (jonge kunstfotografen) en loop eens binnen bij galerie Niek Waterbolk in de Schoutenstraat. Elke week zie je hier wisselende (groeps) exposities met werk van jonge of oudere kunstenaars.

Lood kloppen

Geplaatst op Geupdate op

In deze tijden van lockdown is het een ongekende luxe dat ik een atelier heb waar ik kan schilderen. Zo hoef ik niet alle dagen thuis te zitten. Maar toegegeven, eigenlijk heb ik bar weinig geschilderd de laatste maanden. Daar zijn 100 redenen voor en soms is de reden heel banaal; ik heb geen zin. Nog banaler: ik heb geen schilderdoeken meer. Bij een groothandel bestel ik altijd een aantal tegelijk die dan voor de atelierdeuren met een vrachtwagen worden afgeleverd. Omdat het kwaliteitsdoeken zijn in aluminium frame en groot formaat, hangt er een behoorlijk prijskaartje aan. Zo kwam het beter uit de bestelling even uit te stellen. Daardoor liep ik weer eens door mijn oude collectie en schilderde sommige doeken over. Maar dat is moeilijker en minder vervullend als een nieuw doek. Ook werd ik uitgedaagd om op kleine doekjes te gaan schilderen want die had ik nog wel. Zo werkte ik verder aan mijn landschappelijke serie Industrial Classic Landscapes met afbeeldingen van oude meesters op het formaat 30×30. Eind 2020 nam ik afscheid van mijn cursisten, stopte met het geven van schilderlessen en werd het angstvallig stil in de wereld en in mijzelf. Gelukkig braken de feestdagen aan die je vervolgens niet uitbundig mocht vieren. Toch zagen we nog wat familie en vrienden op gepaste afstand. Toen we nog enkele verjaardagen in het gezin hadden en een aanlokkelijke stapel boeken om te lezen, kwam ik steeds minder in het atelier. De belangrijkste reden was: de flow ontbrak. Ik stond aan de vooravond van een nieuwe serie. Dat heeft iets van moed verzamelen.

Inmiddels zijn de grote doeken gearriveerd. Dus die smoes kan ik niet meer gebruiken. Ik moet eraan geloven en stap op de fiets naar mijn atelier. Om te schilderen? Mis.
Eer ik aan het schilderen ben, moeten er eerst vele kopjes koffie met schuimende melk doorheen. Genieten, kijken, schrijven, lezen, lopen, radio luisteren, knippen, bladeren, mijmeren, opruimen, materiaal verzamelen, kratten doorspitten, eten, krant lezen om het moment suprême maar zo lang mogelijk uit te stellen. Als ik zou roken, zou er zo een pakje sigaretten doorheen gaan. 
Dan, eindelijk leg ik de maagdelijk witte doeken op de werktafel. Niet op de ezel maar plat en meestal twee tegelijk. Als compositiekunstenaar en materialenvrouw begin ik met materiaal dat ik eindeloos heen en weer schuif op de doeken. Vaak maak ik wat foto’s om de compositie alvast in het klein te zien op de smartphone. Het schilderen is ondergeschikt en ondersteunt de compositie.
Vandaag werk ik met lood. Uit een ladekast haal ik een oude tas vol loodflappen met een sticker erop. Het vermeldt het jaartal 2016 en de naam van een vriendin. Mijn handige man die huizen schildert en oplapt schenkt mij herhaaldelijk bouwafval en oud verweerd lood. Soms voor mijn verjaardag. Dit robuuste en verweerde lood van een oud jaren dertig huis ga ik gebruiken voor de serie landschappen Industrial Classics. Het lood is verfrommeld en gedeukt. Mooi van zichzelf. Om het ruwe materiaal op doek te kunnen verwerken moet het enigszins plat zijn en daarvoor heb ik een speciale, zachte hamer. Gekregen van manlief evenals de loodknipper die van pas komt in het ontwerpproces want soms moet het lood een kopje kleiner.

Om een lang verhaal kort te maken. Ik ga naar mijn atelier maar schilder niet. Vandaag heb ik lood geklopt en op maat geknipt voor twee nieuwe doeken. Organisch materiaal, roest en afbeeldingen van oude meesters  erbij gezocht. Zo liggen de doeken op tafel te wachten voor de volgende stap. Dat is plakken en daarna drogen. Dan, heel voorzichtig komt de schilderfase. Zo ontstaat als vanzelf de flow, als je mazzel hebt. Afgewisseld met de worsteling. Ook die hoort er bij. Kunst kijken? Dit is de serie Industrial Classic Landscapes work in progress.

Actuele kunst in de oude Bieb

Geplaatst op

Aan de oude gracht in Utrecht stond het historische pand van de bibliotheek leeg. Deze verhuisde naar het iconische pand van het oude postkantoor aan het Neude. Zeventig kunstenaars laten nu in de oude bieb hun werk zien in een uitgebreide tentoonstelling verdeeld over zes verdiepingen. Elke verdieping heeft een eigen thema. In de donkere kelder huizen de kritische geesten. Marie-Line Kercret toont haar conceptuele installatie met wit geschilderde en gepleisterde ratten. Alsof ze in een sauna zitten op gouden stoeltjes gehuld in witte badhanddoeken rond een voetenbad. Een snoezig tafereel lijkt het. Maar dit verbeelden de duizenden proefdieren die gebruikt worden voor onze cosmetica. Zelfs als er ‘dierproefvrij’ op staat, kunnen er dierproeven buiten de EU zijn gedaan waardoor de wet omzeild wordt. Haar installatie baadt in het licht in een werfkelder aan het water. De rest van het werk op deze verdieping is tamelijk donker en door allerlei trappetjes soms moeilijk toegankelijk. Ook interessant is de video-installatie ‘The Radium portrait’ van Joyce Overheul. We zien vrouwen uit de jaren twintig die in radiumfabrieken werken om wijzers van klokken en horloges te beschilderen met lichtgevende, radioactieve verf. Een zeer giftig goedje waar de vrouwen later ziek van werden. Een onthutsend portret.

De eerste verdieping is ingericht met het werk van de materiaalverleiders. Een feest om naar te kijken zoals de portretten van RaQuel van Haver op jute met pasteuze pasta en verf waardoor gegroefde gezichten met volle monden ontstaan. Amarentske Koopman schildert de muur met lijnen en vlakken om voor de muur loshangende rechthoeken van stof te hangen en ook een rood vlakje met een setje potloden. Heel komisch. Een mooi beeld waarbij vaste verf en losse stof in elkaar overgaan. Een en al vrolijkheid bij de kleurrijke installatie er tegenover vol huisjes, kralen, diertjes, speelgoed en krulspelden. Vergeet ook niet het zelfgebouwde object van oude boekenkasten van Jonathan Straatman te betreden. Vanuit een diep verlangen zoekt de kunstenaar naar een plek van stilte en reflectie. Je moet niet te dik of te lang zijn en goed kunnen bukken. Een kruip-door-sluip-door met spiegels en een bijzondere apotheose in het hart van de installatie. Daarna kun je even bijkomen op de volgende verdieping met het werk van Stillen en Tragen zoals het strakke werk van schilder Bas Lobik die jaren geleden zijn atelier had in hetzelfde pand. Zo heb ik van dichtbij zijn werk zien ontstaan. Een fascinerend proces van over elkaar geschilderde vlakken waarbij een lijntje blijft uitgespaard. Zo lijken het lijnenschilderijen. Elk werk krijgt zijn laatste kwaststreek in het midden met kwast nr. 24 die het schilderij tot een einde brengt. Bas twijfelt nooit wanneer een schilderij af is.

Bovenin het pand zitten de Transformers, de Onderzoekers en Uitvinders. Daartussen nog de Dromers. Kortom voor ieder type is er kunst om van te genieten, je te verbazen of bij weg te dromen. Het is veel. Vooral de films vergen wat tijd en ik heb ze niet allemaal kunnen zien. Beneden bij binnenkomst staan televisies opgesteld met portretten van de kunstenaars. Helaas zonder koptelefoon zodat het een kakafonie aan geluid is. Bij voldoende concentratie kun je wat flarden opvangen van de gesprekken met de kunstenaar. De beelden zijn goed te volgen. De tentoonstelling Actuele kunst in de oude bieb is de moeite waard om te bezoeken, afwisselend en boeiend. Dit project van Utrecht Downunder is geopend tot 21 december van donderdag t/m zondag. De locatie is natuurlijk een dikke kers op de taart. Een prachtig pand met glas in lood om doorheen te dwalen met een lichtkoepel en robuuste trappen. Tickets zijn online te reserveren met een tijdslot. Eenmaal binnen, mag je zolang blijven als je wilt. Mondkapje verplicht.