Maand: april 2008

Huidlandschappen© en google

Geplaatst op

Tik op Google: landschappen in en je krijgt 1.280.000 hits. Tik huid in en je krijgt 3.170.000 vermeldingen. Tik nu in: huidlandschappen en je krijgt 17 vermeldingen. Hij vraagt nog heel beleefd: bedoelt u Hoofdlandschappen? Ik vind het altijd iets vertederends hebben als een computer terug gaat praten. Hij vindt de score vast te laag. Maar nee, ik bedoelde geen Hoofdlandschappen, ik bedoelde: Huidlandschappen. Tot voor kort waren het 2 hits maar het aantal is de laatste maanden gegroeid naar 17 en die zijn allemaal van mij. Tja, dat vind ik nou leuk. En dat kleine aantal vind ik juist charmant. Met deze Huidlandschappen ga ik aanstaande zondag 27 april op pad naar Leiden. In het Boerhaave museum organiseren ze een grote Huidmarkt n.a.v. de gelijknamige tentoonstelling. Ik ben aanwezig op deze bijzondere museum-markt als kunstenaar die de huid als inspiratiebron heeft.

Aanraakbare kunst

Geplaatst op

Verrassend is de tentoonstelling ‘High heels & bosoms’ in Amsterdam van mijn naamgenoot Els Staal en Liesbeth Jongkind. Els maakt abstracte kunstvoorwerpen met een fragiele huid van papier, veertjes, panty’s en ballonnen. Ze maakt ook stoere sculpturen van fietsband en rubber die als een tweede huid om je heen sluiten. Het is hele fysieke kunst die je aan wilt raken. Het doet iets met je lijf, je huid, je wordt er warm van. De teksten die Liesbeth erbij maakt versterken dit. Els en Liesbeth zijn al jaren vriendinnen en bundelen op deze expositie hun krachten. Nog te zien t/m 26 mei in Het Fijnhout, Amsterdam.

Hete huid

Geplaatst op

Een spin op mijn netvlies. Langzaam gaat het dier over in een Perzisch tapijtje, dat transformeert in een tijgerkop. Wauw! Groene glinsterende kerstslingers omranden het beeld. Plotseling gaan ze lopen en bewegen. Zilveren slingers flitsen alle kanten op. Dan dendert een kudde wilde paarden door m’n kop. Alles draait en beweegt. Mijn huid is heet. Ik heb koorts. Niet een beetje, maar zo hoog dat ik manlief met een klein stemmetje vraag of ik nu dood ga. Maar zover is het nog niet. De grens van 42 graden is nog niet bereikt. Ik doe alles om weer gauw beter te worden. Mijn nachtkastje lijkt wel een apothekerskast. Antroposofische druppels (die de griep niet onderdrukt maar de natuurlijke afweer stimuleert) naast de homeopathische (werkt ook zoiets), dan de onderdrukkende paracetamol-raketten voor in je achterste. Een beetje onderdrukking is best verlichtend als je temperatuur over de 40 graden loopt. Ik heb recht op een raket! Dan liggen er nog de pillen tegen oorpijn en migraine, waar het feestje mee begon deze week. Zo’n dag dat je je maagbodem tien maal gezien hebt. Ik slik alles naar believen om de spin, de tijger en de kudde paarden te ontmaskeren. Met als uiteindelijk doel de stroom berichten die mijn emailbox binnendruppelt een halt toe te roepen ofwel liefdevol te beantwoorden. En dit blog te schrijven. Want juist deze week is mijn blog uitverkoren in het rijtje ‘de redactie beveelt aan’. Voorwaarde is wel regelmatige plaatsing. Ik laat dus gelijk een steekje vallen. Mijn hete huid is er de oorzaak van. Nee, een beetje gezellig ziek zijn is er niet meer bij tegenwoordig. Hoe lang is het geleden dat moeder me instopte met citroensokken tegen de koorts? Een koele hand op m’n voorhoofd legt, een glaasje melk op het nachtkastje, een verhaal rustig en monotoon vertelt totdat ik als vanzelf val in het zwarte niets.

Behind the skin

Geplaatst op

Gister naar de opening geweest van een bijzondere tentoonstelling in Utrecht. Behind the skin, beyond the object toont het werk van vier kunstenaars in vier verschillende disciplines. Mijn aandacht werd natuurlijk getrokken door het woord skin. Wat hebben deze kunstenaars met huid? Zij zijn alle vier geboeid door het moment dat de ‘realiteit’ zijn herkenbaarheid en beredeneerbaarheid verliest. Opvallend is (zo staat in de aankondiging) dat het werk dat zij maken zich niet direct blootgeeft, maar onderhuids een verbinding aangaat. Beeldend kunstenaar Elaine Vis, de enige vrouw, zegt daarover: "Ik wil dat het werk met intimiteit en schoonheid verleid. Het statement is vaak pas in tweede instantie waarneembaar. Het werk moet eerst onder de huid gaan zitten." Zo toont zij in de installatie ‘Democratic field’ 133 kleine transparante kastjes van plexiglas en voile. Het geheel is groots, geordend en transparant en ademt een fragiele schoonheid. Pas als je dichterbij komt zie je wat erin de kastjes ligt: 133 stukjes vlees, gemaakt van was en pigment. Maar zeer levensecht. Een installatie die gelijk een verbinding aangaat met het werk Lemniscaat van de (inmiddels overleden) Gus Hoelen.  Een digitale animatie die zich telkens herhaalt en waarvoor je stalen zenuwen moet hebben . De fietsband laat je opnieuw kijken en onderzoeken. Verder toont de tentoonstelling installaties van Adriaan Manten en Willem Willemse (multimedia).
Nog te zien in Laboratorio, Herenweg 60-62, Utrecht t/m 27 april van wo. t/m za. 13.00-18.00 uur.