Maand: juni 2008

Huidschraapsel

Geplaatst op

Een huid van huid op huid. Deze cryptische omschrijving geeft heel goed weer hoe ik werk. Op de huid van het doek speel ik met stukken huid zoals vachten van schapen of geiten maar ook de huid van elanden. Met deze huidsegmenten schep ik een nieuwe huid of ‘huidlandschap‘. Mijn laatste werk gaat de diepte in. En wel precies twee meter. Huidlaag na huidlaag geeft zich bloot. In één van de lagen werk ik met het schraapsel van een elandenhuid. Ooit heb ik een workshop leerlooien gedaan bij Kokopelli. Leerlooien zonder chemische middelen is een kunst op zich. Het is mij niet gelukt een soepel huidje te kneden. Mijn verlangen naar een eigen gelooide leren tas ging in rook op. De huid van een eland was ons stugge werkmateriaal. Deze werd week gemaakt met de hersenen van een kalf. Bijzonder zacht van structuur overigens en best lekker om met je vingers in te prutsen. Heel erg ‘down to earth’. De huid span je op in een frame waarna je de resten verwijderd met een beitel. Deze huidschraapsels dienen als basis voor boekbinderslijm. Ik heb ze altijd bewaard in een potje in mijn atelier. Het huidschraapsel zit nu in de celstruktuur van mijn nieuwe huidlandschap ‘Deep skin’. Deze en andere huidlandschappen kun je bewonderen tijdens Open Stal, de Kunst- & Kijkroute in Oldeberkoop. Mijn werk hangt in de consistorie tegenover de plaatselijke kerk. De tentoonstelling (met veel kunst op locatie) is te zien van 5 juli (opening) t/m 3 augustus.

Dichter op de huid

Geplaatst op

De huid zit in de lift. De tentoonstelling in Leiden over huid (tot 23 juni) heeft curatoren opnieuw geïnspireerd om de huidlagen bloot te leggen. Want huid is doodgewoon en bijzonder tegelijk. Een vel vol tegenstrijdigheden en voor iedereen anders. De architect ziet de grote vorm, de filosoof het masker, de arts de ziekte, de dichter een metafoor en de ondernemer een markt. In de tentoonstelling  ‘Dichter op de huid’ in Fort Asperen zie je de verschillende invalshoeken en hoe wij betekenis geven aan dit grootste orgaan. 38 Kunstenaars zijn naar het Fort in de Betuwe gelokt om hun visie op huid in beeld weer te geven. Natuurlijk is daar Olivier Goulet met zijn skinbags, waarover ik al eerder een blog schreef. Vanuit de mode tonen lingerieontwerpster Marlies Dekkers en modeontwerper Alexander Slobbe hun creaties. Kunstenaar Levi van Veluw toont zijn vervreemdende zelfportretten. Volgekalkt met Bic balpennen of (dit keer) beplakt met mos en boompjes, geeft hij zijn gezicht een tweede huid. Ook geestig en bizar zijn de dames Voerman en Vermeulen die van ruim zestig kippenhuiden twee gezellige badpakken hebben ontworpen. De relatie tussen mensen- en dierenhuid krijgt zo een nieuwe dimensie. De Belgische kunstenaar Wim Delvoye uit Gent heeft een grote interesse in het banale en het proces van hoe iets gaat. Hij laat de huid bewegen in zijn video Sybille II. Het uitknijpen van een puistje wordt minitieus vastgelegd en vergroot. Etterkopjes, zwarte puntjes, witte slangetjes brengt hij levensgroot in beeld. En dat is wel even schrikken. Mijn zoons vonden dat de vieste ruimte en moesten bijna kotsen. Dat is trouwens erg leuk aan de tentoonstelling dat elke kunstenaar een eigen nis heeft gekregen. Zo blijf je als bezoeker verrast wat er nu weer om het hoekje getoond zal worden. Wat we ook erg vies vonden ruiken was de Installation Fear van Sissel Tolaas. Zij verzamelde de natuurlijke lichaamsgeuren van een aantal bevriende mannen. De geur heeft zij nagebootst op levensgrote (ruik)vellen. De mannen ruiken allen naar hun eigen angst. En dat is niet fris. De illustraties van huidziekten uit de Atlas der Hautkrankheiten uit 1856 krijgen ook een plek. De meest verschrikkelijke huidziekten worden op een poëtische manier neergezet. Een sieraad bijna voor het lichaam. Zo dwaal ik drie verdiepingen rond met indringende huidkunst in een (on)fris en vochtig fort. Wat is het dan lekker om je huid buiten in de warme zon te koesteren. Op het terras een lekkere cappucino. En daarna? Het landschap van de Betuwe is prachtig om in te wandelen, te fietsen of met de kano over de Linge te varen. Dichter op de huid is nog te zien tot 21 september 2008. Het fort is op maandag gesloten.

Vondsten en Forten

Geplaatst op

In de wijk Abstede in Utrecht bouwt kunstenaar Leonard van Munster een grote bal van bierblikjes, koelkasten, porseleinen beeldjes en andere vondsten uit de wijk. Zijn installatie maakt onderdeel uit van SimCity, naar het gelijknamige computerspel. SimCity gaat over de persoonlijke droom om een ideaal woonoord te scheppen. "In Abstede hebben de bewoners misschien zo’n woonoord ontwikkeld, maar planologisch ziet de buurt er chaotisch uit" vertelt Elaine Vis van SKOL. "Het doel van deze manifestatie is mensen in contact te brengen met hedendaagse kunst. Ook willen we zo de identiteit van de wijk naar voren brengen." En dat is een mengeling van groen, speelsheid en fijne chaos. Aan SimCity doet een veertiental kunstenaars mee. Te zien van 19 t/m 21 juni in de Utrechtse wijk Abstede. http://www.kunstoplocatie.nl/

Iets verderop in Groenekan is op zondag 22 juni de laatste dag van de kunstmanifestatie KAAP op Fort Ruigenhoek. Een prachtige locatie voor kunst, maar ook voor een picknick met het gezin. Dit is leuke kunst voor kinderen omdat de omgeving geweldig is. Bovendien zal er die zondag een verrassend optreden zijn van kunstenaar Theo van Meerendonk. Hij laat vier grote bollen van cement op elkaar knallen. Ze rollen van de heuvels en raken elkaar precies op het goede moment – hopen we. De Italiaanse kunstenaar Pierluigi Pompei heeft voor KAAP vijf grote trompetten gemaakt. Ze staan op het bunkercomplex. Hij laat ze een muziekstuk spelen dat hij zelf gecomponeerd heeft. De vijf trompetten produceren elk een toon, en die hoor je of niet, alleen of met andere tonen, variërend van zacht naar luid. De trompetten zijn zo opgesteld dat de bezoekers ze bij hun aankomst zien zodra ze voorbij het hoofdgebouw lopen. Het geluid van de muziek hoor je over het gehele fort. Een blaasinstrument, zoals een trompet, werkt alleen als iemand erin blaast. Een muziektoon duurt net zo lang tot de adem op is en de trompettist opnieuw adem moet halen. De trompetten van Pierluigi worden niet aangeblazen door een mens maar bespeeld via een elektronisch circuit. Geen menselijke speler komt eraan te pas, maar wel de (uiteraard door een mens geprogrammeerde) computer. http://www.kaapweb.nl/

Dijken van wijven

Geplaatst op

Strand, zee, forten, dijken en wijven. De ideale combi voor een leuk zomers uitstapje. Met of zonder kinderen. Dit blog is voor mij ook een uitstapje want dit project heeft weinig met ‘huid’ te maken, mijn blog-thema. Maar wel alles met kunst en vrouwen. Ook ik val in die categorie. Bovendien wordt de kunstwereld nog te veel en te vaak door mannen gedomineerd. Daarom draag ik dit originele kunstproject in Zeeland een warm hart toe. En die titel. Geweldig! 28 Juni opent Karla Peijs, Commissaris van de koningin in Zeeland het bijzondere kunstproject Dijken van Wijven. Het thema voor de 17 vrouwelijke kunstenaars (afkomstig uit de regio) is grenzen. Er zijn 16 installaties te bewonderen rond de forten Sint-Jacob en Sint-Livinus. in Zeeuws Vlaanderen. Rond de forten zijn diverse muzikale optredens met ballads, folk en Zeeuwse luisterliedjes. Alles staat in het teken van historie en grenzen. In het weekend van 12/13 juli ligt de nadruk op poëzie en vertelkunst over de grens. Dijken van Wijven is een kunstcollectief dat tweejaarlijks op wisselende locaties in Zeeland kunstmanifestaties organiseert. Het kunstproject is tot en met 27 juli te zien. http://www.dijkenvanwijven.nl

Fietsbandenhuid

Geplaatst op


Wat kun je toch veel met fietsbanden. Er zijn kunstenaars die er sieraden van maken. Ikzelf gebruik ze af en toe in een schilderij. Gewoon in z’n geheel om het doek trekken. Het is heerlijk elastisch materiaal. Maar je kunt er nog veel meer mee. Zo zag ik bij studio Hergebruik in Rotterdam een mooie designstoel van fietsbanden van Jan Willem van Breugel en diverse tassen. En waar is de sluiting van gemaakt? Van het ventiel! Deze studio in een slooppand aan de Coolsingel laat je watertanden van wat er allemaal mogelijk is met afvalmateriaal. Pennenbakjes en fruitschalen van oude LP’s, jassen van zeildoek, poefjes van dekens, paperbags, lampen van verpakkingen, kroonluchters van flessen, tassen van geperste leerresten (Reisenthel), diverse sieraden, kleding en nog veel meer. De studio in hartje Rotterdam is de moeite van het bezoeken waard. Er zijn regelmatig exposities te zien en ze geven ook kunstzinnige recycling workshops. Studio Hergebruik, Coolsingel 53, Rotterdam.