Maand: mei 2009

Kiki Smith

Geplaatst op

Net terug uit Barcelona. Wat een heerlijke stad. Een vier sterren hotel pal aan het strand met luxe ontbijt. En vijf dagen strakblauwe lucht met schitterende zon. Maar ook: wat een vreselijke stinkstad. Je ruikt veel meer benzineluchten en riooldampen dan hier (Utrecht pal aan de A27). Drie dagen lang crosste ik met zoonlief op knaloranje fietsen door het centrum. Fietspaden waren soms ver te zoeken dus dat was op zich al een avontuur. Veel Gaudi-invloeden en kunsthuizen. Leuk om te zien ook voor een 11-jarige. Mijn hoogtepunt zou zijn het Tàpiesmuseum. Deze grondlegger van de naoorlogse materiekunst is een groot inspiratiebron voor mijn manier van werken. Op de derde dag stonden we voor de Fundació Tàpies. Een grote bewaker in uniform legde ons uit dat het pand gesloten was. Okay,  dan komen we morgen terug. Nee, signora het is voor zes maanden gesloten; restauracio. Van deze anti-climax moest ik wel even bekomen. Even naar de Ramblas, wat shoppen en een hele grote ijscoupe verorberen. In het museum voor hedendaagse kunst (MACBA) waar ik later was, hing ook nog wat van Tapiès. Helaas mocht je nergens foto’s maken. De volgende dag namen we de kabelbaan naar het Miro-museum. Veel bekende werken en een megagroot geknoopt wandtapijt met dikke lussen en knotsen. Alhier was  de tentoonstelling ‘Her Memory’ te zien van Kiki Smith, een Duitse kunstenaar die grote installaties maakt van stoelen, ramen, sculpturen en levensgrote tekeningen op gekreukeld papier. Ze zet vaak vrouwen in de hoofdrol. Haar thema is vergankelijkheid. Sommige beelden lijken daardoor niet af of vergaan en dat is ook de bedoeling. Werk van Kiki Smith is nog te zien in het Fundació Joan Miró tot 24 mei.

Maria Roosen

Geplaatst op

Het komt niet vaak voor dat iemand een prijs in ontvangst neemt op sokken. Maria Roosen is zo iemand die gewoon op kousenvoeten het podium betreedt als zij de Singerprijs 2009 krijgt overhandigt. Ook op de uitnodiging was zij te bewonderen zonder schoenen met geblokte panty. Maria maakt uitleenlopend werk: aquarellen, installaties, glas, beelden van hout, gehaakte borsten en gebreide sculpturen zoals een metershoge zonnebloem. In één van de vitrines in Laren staan De pantoffels voor de reus van Rotterdam (1992). Ze maakte dit werk tijdens haar verhuizing van Arnhem naar Rotterdam toen ze haar grenzen als kunstenaar wilde verleggen. Het was even omschakelen van het kabbelende leven in de provincie naar het hectische city-gebeuren. Ze moest zich letterlijk aanpassen aan de maten van een grote wereldstad. Zo ontstonden pantoffels in maat 63 maar wel warm gevoerd en comfortabel.
Verder in het Singermuseum een rijtje blozende kannen aan haken. Hoezo kannen? In de NRC vertelt ze: „Tijdens het aquarelleren ontstonden in 1992 rare roze kanvormen op het papier. Ik was benieuwd hoe die er ruimtelijk in glas zouden uitzien en ben ze met een glasblazer gaan maken om erachter te komen welke het moest zijn." Zo ontstonden verschillende kannen en later bolvormen en kralen. De huid van het glas is telkens anders, robbelig, framboosachtig of pompoenachtig. Oneffenheden in het proces laat zij graag zien. De kannen in Laren hebben geen voet en hangen met hun grote handvaten aan haken. Elke kan en kleur is anders, elke tuit is anders en ook elk handvat is verschillend. Om dit te benadrukken heeft ze elke kan een naam gegeven: Isabelle, Charlotte, Marlene, Juliette, Georgina en Cecilia (2009). Het vermenselijken van objecten is één van haar karakterisieken. Zoals Kan met kabeltrui (1997) waarbij ze een kan een truitje aantrekt waardoor het handvat opeens een arm wordt. In de tentoonstelling reageert Roosen op de collectie van het Singermuseum wat het tot een boeiende kijkervaring maakt.
Het werk van Maria Roosen is nog te zien t/m 24 mei in het
Singermuseum in Laren.