Maand: juli 2009

Ontsnappen in een fort

Geplaatst op

KunstFort Asperen staat garant voor spraakmakende multidisciplinaire tentoonstellingen. Twaalf kunstenaars en ontwerpers zijn deze zomer door twee curatoren geselecteerd om invulling te geven aan het thema RETREAT. Sommigen hebben speciaal nieuw werk gemaakt, anderen tonen oud werk op deze bijzondere locatie.
Het fort met zijn omgeving is de directe aanleiding voor de keuze van het thema RETREAT. Het fort heeft zijn oorspronkelijke functie verloren en de beleving van de ruimte en de plek is hiermee veranderd. Het fort is van een verdedigingswerk verworden tot een idyllische plek. Deze transformatie vormt het uitgangspunt van de tentoonstelling.
Wat bij binnenkomst gelijk de aandacht trekt, is de witte spiraal die zich door het hele fort slingert. Of moet ik zeggen: sculptuur? Want een gevaarte is het zeker. De meubelmaker met wie ik op pad ben, is gelijk getroffen door het staaltje vakmanschap. Van breed naar smal, van conisch naar recht, van boven naar beneden beweegt het witte meubel zich door de ruimte en verbindt zo de drie verdiepingen van het Fort. Het lint functioneert ook als richtingaanwijzer. De aangebrachte diamantstructuur weerspiegelt de nissen en de kunstwerken. Het is duidelijk dat hier een architect achter zit: UNStudio van Ben van Berkel. Het bureau is ondermeer verantwoordelijk voor het ontwerp van de Erasmusbrug in Rotterdam en het Mercedes-Benz Museum in Stuttgart.
De eerste nis toont iets bekends: een caravan van roestvrijstaal. Ja, een plek om je terug te trekken. Alleen deze van Andrea Zittel is wel erg Spartaans. Een wereld van kleur laat Jerszy Seymour zien in zijn Eroto-production. Conform Jackson Pollock heeft hij de vloer ondergesprenkeld met kunststof slierten: paars, roze en geel. Zijn hele oeuvre wordt gekenmerkt door het gebruik van technologisch nieuwe materialen. Zijn nis heeft hij getransformeerd tot een plek ter overdenking. In het midden is een verhoging, een soort bed waarop je kunt liggen. In de ruimte zijn tientallen varens in baskets gehangen, bewerkt met de druppeltechniek waardoor het een gezellige plek dreigt te worden. De varens voelen zich overigens prima thuis in deze vochtige omgeving. Beneden in de kelder van het fort zijn ze druk met pompen en water afvoeren. Storend of charmant, vraag ik me af. De overige tien kunstenaars tonen werk op het gebied van kunst, architectuur, mode, video en geluid. De moeite waard! De zelfgemaakte appeltaart in het bijbehorende restaurant is een smakelijke voltreffer!
RETREAT is nog te bezoeken tot 20 september, Kunstfort Asperen, Langendijk 60 Acquoy.
 

Jack & Jill

Geplaatst op


 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
De jaarlijkse Kunstschouw op Schouwen Duiveland heeft meer dan tienduizend bezoekers getrokken. Op onze locatie in Kerkwerve trok een publiek van ruim duizend mensen voorbij. De reacties waren enthousiast zowel over de inrichting, het werk en de oude boerenschuur. Het was treffend hoe goed de keramiek van Bep Fränzel combineerde met mijn huid- en aardelandschappen. Het werk van Alda Koning die minutieus menselijke huid in beeld brengt, zorgde voor veel bewondering en verbazing ´Hoe komt ze erop?´ Het werk van Linda Seine die grote vrouwenportretten op meubelstof tekent vormde een passend contrast. Atten van der Vlugt toonde zijn karakteristiek bewerkte beelden van hout en steen. ´De spin´ stond binnen en vormde een marmeren schaal, rood van binnen en op poten van giethars met daarin boompeulen verwerkt. Heel bijzonder. Mark van der Staay toonde zijn bomeninstallatie buiten van WoWo. Een geweldig onderzoeksproject waarin hij mensen regelmatig rondleidde en op het verkeerde been zette. De keramiste Margreet de Vries liet breekbaar werk zien waarin beweging centraal stond.
De Kunstschouw sloten we af met het kunstenaarsmaal. Tijdens deze culinaire avond (met veel mosselen) werd de winnaar van de Kunstschouw Award voor jonge kunstenaars bekend gemaakt. Deze ging naar Corrine Bot uit Rotterdam met haar video- en fotoproject Jack & Jill. Ik vond het een geweldig project en een supervondst. Ze toont de stoere Jack (spijkerbroek, zwart T-shirt) naast de lieve Jill (spijkerbroek, wit T-shirt) op de bank, in hun huis, in Parijs of Berlijn. Het eigentijdse, trendy stel  poseert op hun gemak met de wervende tekst ´Jack & Jill, collect them all´. Corrine Bot gaat nog heel lang door met dit project denkt ze. Tot hun dood. Tenzij Jack en Jill uit elkaar gaan, maar die kans is klein omdat zij beide personages zelf speelt. Met de zelfontspanner maakt ze foto na foto en knutselt dat digitaal in elkaar tot een nieuw beeld. Het lijken allemaal toevallige opnamen, snapshots. Bot kreeg voor dit project een bronzen beeld van Marian van Puyvelde ´Op naar de top´ en een aanmoedigingsprijs.

Bloemen voor huid

Geplaatst op

Ik krijg wel eens een bos bloemen en soms een hele grote bij speciale momenten. Maar de bos die ik hier kreeg overtrof alles. Een weelderig boeket van rozen, lelies, korenbloemen, floxen en judaspenning werd in mijn schoot geworpen na afloop van een bijeenkomst. In juni was ik te gast op een dermatologencongres van het UMC. De bijeenkomst was in het Educatorium, het prachtige gebouw van Rem Koolhaas. Dit was de locatie voor een expositie van mijn serie Huidlandschappen. De artsen toonden interesse en herkenden de materie. Ik werd getrakteerd op mooie citaten zoals die van Paul Valéry: “Ce que l’homme á de plus profond, c’est sa peau.” Wat zoveel betekent als: Datgene wat de mens heeft op het meest diepe nivo, is zijn huid. Na de bevruchting ontwikkelt de huid zich als eerste uit de kiembladen. Vanuit de huid ontstaan de hersenen en van daaruit de ogen en het zenuwstelsel. In haar ontstaan is alles met alles verbonden en dat blijft zo volgens mij. Huidziekten ga je zo in een heel ander licht zien.
Enkele artsen wilden de serie naar hun kliniek halen en er is ook een werk verkocht. In de middag was het feest vanwege de opening van het digitaal Eczeemcentrum. Op het podium klom een aantal kinderen die een swingend lied zongen over ´erbij horen´ ondanks deze lastige kwaal. Eén van de kindjes mocht op een knop drukken en toen was het centrum officieel geopend. Na afloop kwam dus die mega-bos die mij door de voorzitter werd overhandigd. En ik was niet eens thuis die week! Wat nu? De bloemen werden in de caravan gepropt en maakten de reis naar Zeeland. En daar hebben ze een week lang mogen pronken tijdens de Kunstschouw in de oude boerenschuur waar ik met zeven kunstenaars een tentoonstelling had die week.