Maand: april 2010

Stille vulkaan

Geplaatst op

Het wordt weer eens tijd om verf te ruiken. Eventjes achter de computer en dan gauw op de fiets. Oh nee, ik ga lekker luxe met de Volvo, dan kan ik twee nieuw gemaakte schilderijen meenemen naar huis. Vlak voor de aswolk legde ik de laatste hand aan mijn ‘Stille vulkaan’ en die zal nu wel droog zijn. Hoe voorspellend kan een kunstenaar zijn? Ik schilder een stille vulkaan en een week later barst de vulkaan op IJsland uit elkaar. Het schilderij in vurige tinten zal mooi staan bij ons oranje wollen tapijt. Dit is vloeken in de kerk van de kunst, maar ja ik vind het toch wel fijn als een en ander met elkaar combineert in huis. En ook aan je lijf trouwens. Zo kan Beer soms combinaties aantrekken die mij van kleur doen verschieten. Zijn repliek is dan altijd: leg maar wat klaar. Wat dat betreft doen we niet onder voor het stel dat ik onlangs op straat zag lopen. Hij met een ijsje en een klodder ijs aan zijn neus. Zij al poetsend met een zakdoek aan zijn neus. Wie is nou erger? Zij die zich overal mee bemoeit of hij die zich als een kind laat afvegen en blijkbaar niet bewust is van een klodder ijs aan zijn neus? Zo’n stel zijn wij ook een beetje en we lachen er meestal hartelijk om als zich weer zo’n situatie voordoet , waarbij enige scheldwoorden niet ongebruikelijk zijn. Maar daar zijn we aan gewend.
In het atelier aangekomen heb ik eigenlijk meer zin om een nieuw schilderij te ontwerpen. Vroeger kwakte ik altijd gelijk verf op het doek. Tegenwoordig werk ik in series en denk meer na voordat ik iets opstart. In het proces kan ik dan nog heel intuïtief werken en gebruik maken van het toeval. In de serie aardelandschappen ben ik bezig met de Zandmotor en ik maak vandaag de contouren van een Waddenlandschap. Ik laat me inspireren door een kleine afbeelding, een luchtfoto van een eiland. Ik schets de contouren en vul het in met pasta en zand. Dit laat ik drogen zodat ik de volgende keer heel veel te verven heb. Dan wordt het weer eens tijd voor een megalange dag in het atelier. Ik maak nog wat foto’s van schilderijen en foto’s van werk in uitvoering. Misschien is dat wel leuk voor mijn blog of twitter, bedenk ik. Dan kunnen mensen meekijken in het ontstaan van een kunstwerk. Mooie koninginnedagkleuren trouwens…

Followers

Geplaatst op

Ik rommel, douche, schrijf, lees en doe een was. Verder wat tuinieren bij ons buitenhuisje. Dat was zo’n beetje het weekend. Zondag rijden we naar Castricum. Zo’n lekker strand met een strandafgang onder handbereik en een parkeerplaats op loopafstand. De mannen gaan graven en Sarah installeert zich met cappuccino op een terrasstoel. De NRC en de Volkskrant met bijlagen geven me vertier voor de komende uren. Even lekker smeren en dan duik ik in de columns van Sylvia Witteman en Wim de Jong, beiden ook op Twitter en leuk om te volgen. Sylvia twittert op haar eigen hylarische manier:  De popcorn is hier heel vies, met namaakbotersmaak. Soms zit er zout én suiker op, dat heet ‘kettlecorn’ . Ontzettend smerig.  Of deze tweet over haar gezin: Moet je eens met 3 kinderen worst gaan maken. De darmen hingen in de kroonluchter en het gehakt zit nóg tussen de plinten. En ze twittert over het in onbruik raken van boeken en kranten: Zelfs mijn 12-jarige dochter heeft een E-reader. 8-jarige Boelie leest er ook op. Spaart veel geld, bomen, en ruimte in kasten en koffers. En over Twitter heeft ze ook nog niet alles door als ze vraagt: waarom hebben sommige mensen een ‘verified profile’? Is dat een hele grote eer? Vast wel
Wim de Jong (ook een Abraham) heeft zich nog maar pas in Twitterland begeven als @DeJongOne en schrijft in zijn column: Ik probeer nu al twee weken de flow, de taal en de toonhoogte van mijn medespreeuwen onder de knie te krijgen. Op mijn stukje van de dakgoot zitten er ongeveer honderd: mijn zogeheten followers. Na publicatie van deze column stijgt het aantal followers tot zijn verbazing in één dag met 100 followers naar de 344 op maandagmiddag.  Ja, ja zo werkt dat bij ‘Twittergoden’. Sarah is online te volgen via twitter op @huidlandschap. De avonturen van ‘Sarah op twitter’ kun je nog uitgebreider nalezen op het gelijknamige blog.

Sarah op twitter

Geplaatst op

Dit blog wordt een beetje anders. Leuker ook. Persoonlijker. Interactiever. Wat is er gebeurd? Ik ben 50 geworden. Sommigen zeggen: je hebt Sarah gezien, wat Beer (manlief) op het idee bracht zo’n levensgrote pop voor mij aan de ontbijttafel uit te nodigen. Ik sta nu aan de andere kant van de streep. Het afgelopen half jaar heb ik veel vragen, meewarige blikken en meelijwekkende zinnen moeten trotseren. Het schijnt erg te zijn om die magische grens over te gaan. Het roept in ieder geval van alles op. De input is zo intens geweest dat ik heb besloten er een boek over te schrijven, een dagboek dat loopt van mijn 50e verjaardag (25 maart) tot mijn 51e verjaardag. Zo heb ik al heel wat lotgevallen verzameld en sleep mijzelf iedere ochtend achter de laptop om mijn ei te leggen. Over discipline gesproken. Is de kunst dan helemaal verdwenen uit dit blog? Nee, ook de kunst maakt deel uit van mijn hectische leven waar ik op een acrobatische manier doorheen placht te fietsen. Ik blijf dus schrijven over exposities, mijn eigen werk, huidlandschappen, het creatieve proces maar ook over mijn kinderen, de familie, het atelier, het nieuws en last but not least: social media. Want een linkedin-profiel en facebook-account had ik al, maar deze seniorendame is nu ook gaan twitteren. Wat ik nooit voor mogelijk had gehouden is gebeurd; ik stuur tweets de wereld in. En het ergste komt nog: ik vind het nog leuk ook, dreig zelfs een beetje een addict te worden. Volg je dit blog en volg je twitter dan lees je eigenlijk al een voorpublicatie van het boek dat in 2011 verschijnt.
Je kunt me volgen op http://twitter.com/huidlandschap

Oudere huid

Geplaatst op

De huid bij oudere mensen is zo kwetsbaar en doorzichtig dat het kan ontroeren. Beeldend kunstenaar Eline Peek is in staat die ontroering op doek te vangen. Met haar heel eigen kwastvoering toont zij de ouder wordende mens in al zijn puurheid en naaktheid in bleekroze tinten. Met soms verwrongen perspectieven dwingt ze de kijker stil te staan bij dit lichaam in verval. Een lichaam wat ooit jouw eigen lichaam zal zijn want ouder worden we allemaal, als we geluk hebben. Een ontmoeting met jezelf die wellicht confronterend kan zijn maar ook iets kan beroeren van kwetsbaarheid, genegenheid en vergankelijkheid. Tere gevoelens die wakker worden gemaakt. Haar werk doet me denken aan de eveneens bloot geschilderde lijven van Francien Krieg. Twee eigentijdse kunstenaars die het durven het lichaam te tonen zonder botox in al zijn puurheid. Authentieke schilderkunst zonder opsmuk.
Het werk van Eline Peek is binnenkort te zien in galerie Stills. 11 April om 16.00 uur is de opening in de galerie en de tentoonstelling is te zien tot 22 mei. Galerie Stills, Voorstadslaan 68 Nijmegen, open do. t/m zo. van 12.00 tot 17.00 uur.