Maand: mei 2010

KAAP

Geplaatst op

Ik pak mijn spullen om naar fort Ruigenhoek in Groenekan te fietsen. Morgen wordt daar de aftrap gegeven voor Kaap, een groot kunstproject in en rondom het fort voor kinderen en volwassenen. Vandaag is de rondleiding voor de gidsen. We lopen samen met de curator en alle vrijwilligers langs de elf kunstwerken. De curator Mark Kremer vertelt iets meer over de kunstenaars en hun achtergrond. Het eerste werk wat hij koos was ‘Shelter of colourfulness’ van Tamás Kaszás uit Praag . Een bunker van hout en glas in lood staat midden in het groen. Eigenlijk zou de bunker onder de grond gebouwd moeten zijn maar dat mocht niet van het fort, wat beschermd natuurgebied is. Toen het niet de grond in mocht, besloot de kunstenaar het in de lucht te plaatsen en bouwde hij zijn bunker op pallets. De kunstenaar is gefascineerd hoe kleuren de groei van planten beïnvloeden. Zo schijnt rood licht beter te zijn voor de groei van de bladeren en  blauw licht is beter voor de wortels. Als je de houten bunker betreedt, is er een kas met plantjes aangelegd onder het transparante glas in lood. De zon schijnt naar binnen en tovert kleuren op de blaadjes. Uiteindelijk wil de kunstenaar dit proces van groei en beïnvloeding vastleggen en meten. Vanuit dit werk heeft de curator andere kunstwerken gezocht en dan vooral die passen in ‘artistiek activisme’. Het gaat in het hele Kaapproject om even buiten je kaders te treden, out of the box te denken. Volg het spoor van de kunstenaar en probeer je in te leven. Voor kinderen zijn er leuke ontdekkingen zoals een grammofoon die vanzelf gaat spelen als je hard schreeuwt in een pijpje. Of de houten brug waarmee je met fietsjes naar beneden kunt razen door een geblindeerde houten hoepel. Ook de popcornmachine die op gezette tijden popcorn de lucht in blaast wat je lekker op mag eten is vast favoriet bij de kids. Kunstenaar James Beckett laat kinderen kleine bunkers bouwen van allemaal afzonderlijke onderdelen. Door te bouwen en te lijmen ontstaat een eigen kunstwerk wat echter nauwelijks afwijkt van dat van je buurman. Vier bunkers vormen samen één fort. Pinkstermaandag ga ik de eerste rondleiding doen en dan in juni nog drie keer. Maar eerst moet ik me morgen eens goed inlezen in alle kunstwerken zodat ik niet met een mond vol tanden sta. Opening Kaap 23 mei om 2 uur, daarna elk weekend t/m 4 juli. Fort Ruigenhoek, Ruigenhoeksedijk, Groenekan. (vlakbij Utrecht)

Kunstenaars op Lanzarote

Geplaatst op

Een heerlijke nacht gehad zo onder de sterrenhemel. Wat opvalt is dat je zo weinig auto’s hoort en dat zijn wij niet gewend, wonend pal aan de A27. De nachten zijn echt doodstil. Na het ontbijt lopen we het stadje in op zoek naar fietsenverhuur. Dergelijke bedrijfjes zijn dun gezaaid. Gister nog vroeg ik het in de apotheek en die jongen haalde zijn schouders op en keek me zeer verbaasd aan alsof ik van een andere planeet kwam. ‘Fiets je nooit?’ vroeg ik. ‘ I drive my car’. Ik wist dat er een fietsenverhuur zat bij het postkantoor dus toen oriënteerden we ons daarop. Even later stonden we bij een Duitse vrouw tussen de fietsen, die hier haar business van gemaakt had en haar prijs goed wist te maken. We kregen vier simpele, wat afgeragde mountainbikes en nadat Beer een borg had gestort, vertrokken we richting Arrecife zuidwaarts. De route loopt pal langs de kust over fietspaden en boulevards. Bij villa Toledo, vlakbij huis nemen we koffie en smeren ons in. De zon schijnt uitbundig en door de wind van zee verbranden we gauw zonder het te merken. Ik voel me wel stoer zo met mijn mannen op de fiets. In Nederland stelt het niks voor, maar hier zijn we een bezienswaardigheid. Met onze gekleurde rugtassen op de rug en Beer met een hoed op, banen we ons een weg door Arrecife en rijden midden op de autoweg. De auto’s wijken ruim uit voor ons. We stoppen bij de burcht Castillo de San Jose. Hier is sinds 1976 het museum van hedendaagse kunst gevestigd. Werken van Manrique, Miro, Tapies en Millares. Verschillende materiekunstwerken zijn te zien. De fototentoonstelling van Huan Zhang boeit ook de jongens. Deze Chinese kunstenaar heeft in het werk ‘ Family Tree’ zijn hoofd vol getekend met de namen van zijn voorouders. In tien verschillende portretten zie je de ontwikkeling. De eerste manshoge foto van zijn hoofd begint met enkele Chinese tekens en de laatste foto toont een volledig zwart gezicht bedekt met inkt. Bizar. Het gaat over identiteit en identiteitsverlies wat bij de laatste wazige foto beangstigend treffend is weergegeven. We klimmen de burcht in en kunnen buiten op het dak ver uitkijken. Het restaurantgedeelte evenals de rest, is ontworpen door Manrique en heeft dezelfde ronde vorm als het restaurant in de Vuurbergen. Dit keer met een prachtig uitzicht op de haven van Arrecife. We fietsen verder langs het vliegveld van Arrecife dat pal aan de oceaan ligt. Hier is plek voor wat naturistenstrandjes. Een fijne locatie zo dichtbij het motorgeronk en de uitlaatgassen van opstijgende vliegtuigen. Het is wel fascinerend om zo dichtbij te kunnen komen en die grote joekels zo over je heen te zien en horen vliegen. We fietsen verder in de brandende zon naar playa Honda waar we wat lunchen onder de schaduw van een palmboom. Het is hier super rustig. Een jogger, een man die zijn honden uitlaat, een fietsend kind maar weinig toeristen. We rijden nog iets verder naar Porta del Carmen waar we gaan zwemmen in de zee. Dit is een grote badplaats met veel hotels en ziet er ongezellig uit. We zijn blij met ons eigen lieflijke Costa Teguise en de Camel’s spring Club. Op goed geluk gekozen via internet maar wel een schot in de roos. Op de terugtocht trekken we allemaal een blouse aan want onze armen zijn flink verbrand ondanks regelmatige smeersessies. We strijken neer in een typisch Spaans eettentje met tapas. Zo’n vriendelijke man achter de bar met een missende tand neemt onze bestelling op. Hij spreekt geen Engels maar heeft wel een kaart in het Engels. Calamaria, gemengde visschotel, wat salade en tapas in veel olijfolie. Alles smaakt gekruid, Spaans en pittig. We eten hier als enige toeristen ons buikje rond. Langzaam lopen de tafeltjes vol met meer mensen en wij fietsen voldaan op huis aan.

Zandmotor

Geplaatst op

Aan tafel schuift Beer een brief onder mijn neus. De uitslag van het bevolkingsonderzoek blijkt al een week lang in zijn brievenbakje te liggen. De hele familie gaat om me heen staan als ik de brief openscheur. Jelle vroeg gister nog in de badkamer: ‘Mam, heb je nu kanker?’ Toen wist ik het nog niet want ik had die brief nog niet gezien.  Ik heb mijn leesbril niet op maar zie wel een hele lap tekst. Dat kan nooit goed zijn. ‘Geef mijn bril eens’ beveel ik. Zoonlief komt toegesneld, ik zet het ding op mijn neus en begin te lezen. ‘Blablabla …beoordeling van uw foto’s….geen afwijkingen gevonden.’ Yes! Dat is goed nieuws. Waar schrijven ze de brief dan mee vol? Dat je vooral geen gat in de lucht moet springen want dat het slechts een momentopname is. Als je iets vreemds ontdekt tussen nu en twee jaar, moet je zelf contact opnemen met de huisarts en er volgt een alarmerend rijtje:
-als u een knobbeltje in uw borst voelt
-als u een deukje of kuiltje in de huid van uw borst heeft
-als de huid van uw borst op een plek dikker is dan normaal
-als er bloed uit uw tepel komt
-als uw tepel verandert
-als uw borst anders aanvoelt

‘Gatver, bloed uit je tepel? Kan dat dan?’ vraagt Jelle verschrikt. Tja, ik moet er ook niet aan denken. Ik vouw de brief weer op en pak mijn spullen voor het atelier waar ik vandaag ga schilderen. Ik werk aan de Zandmotor wat eigenlijk ook de vorm van een borst heeft. Grappig. Zit ik toch weer bij huid. Ik breng zanderige tinten aan, grijs voor de omgeving en een beetje mosgroen voor het hart van de motor. Aan het einde van de dag ziet het schilderij er al aardig uit maar heeft duidelijk nog meer verflagen nodig. De olieverf moet echter eerst goed drogen anders ontstaan vlekken. Ik kleur ook het andere schilderij, een Waddenlandschap in met blauw en bruin. De eerste lagen doe ik met acryl. Daar overheen komen verschillende olieverflagen. Aan het einde van de week ga ik deze werken afmaken. Anders na de meivakantie. In de avond zoef ik nog even met de Volvo naar de sportschool voor een pittige Zumba-les. De Latijns-Amerikaanse muziek knalt door de zaal en het Colombiaanse meisje draait als een gek met haar heupen. Ze heeft een broek met slierten aan, een echte Zumba-broek, die wild heen en weer slingeren bij zoveel billengedraai. Echt, als je denkt dat je dansen kunt of je denkt je jong te voelen met vijftig, ga nooit naar Zumba. De confrontatie met zoveel ritmische, sensuele souplesse is bikkelhard. En die grote spiegels zijn helemaal killing. Toch heeft het jeugdig enthousiasme van het meisje de overhand en krijg ik alleen maar de slappe lach als ik de mambo-pasjes weer eens niet bij kan houden.