Maand: februari 2015

De intimiteit van Rothko

Geplaatst op Geupdate op


foto 1

De Amerikaanse schilder Rothko maakte zijn doeken niet zo groot om te imponeren maar om juist de intimiteit te benadrukken. Hij hield zich altijd bezig met zijn kijkers en de omstandigheden waaronder zijn werk werd ten toon gesteld. De doeken moesten altijd laag hangen zodat de bezoeker kon verdwijnen in de voorstelling. Om die reden heeft hij ook wel opdrachten afgehouden. Als de verlichting niet goed was, haakte hij af. Een opdracht voor restaurant Four Seasons in New York gaf hij terug. Hij was al wel aan de serie begonnen en schilderde in bruine kleuren en liet het er zo uitzien dat het de mensen de eetlust zou benemen ‘ze moeten zich gevangen voelen’. Rothko is vanuit het figuratieve ontwikkeld naar zijn surrealistische werk. Hij wilde zich losmaken van de figuratie. In zijn laatste periodes schilderde hij de ‘colorfields’. De grote doeken waren nieuw in de kunst. De lichamelijke beleving van de kijker wilden ze zo aanspreken. Rothko begon met het schilderen van imponerende kleurvlakken vol pigment die je naar binnen zuigen. Hij had zelf een dergelijke ervaring bij het werk ‘Het rode atelier’ van Henri Matisse dat hij in 1949 elke dag ging bekijken in het Museum of Modern Art in New York. Rothko zei hierover: “Als je naar dit schilderij kijkt, wordt je de kleur en wordt je er volledig in ondergedompeld.” Deze ervaring inspireerde hem om zo te schilderen dat de kijker omarmt werd door de kleur. Hij vond het niet prettig om bij de coloristen ingedeeld te worden. “Ik heb niks met kleur” zei hij herhaaldelijk. Kleur was alleen een middel om mensen het schilderij binnen te krijgen. Zijn laatste periode staat bekend als de ‘classic style’ waarin hij gestapelde rechthoeken schilderde. Volledig abstract. In zijn laatste fase eind jaren vijftig schilderde hij vooral donkere doeken die in verduisterde ruimtes getoond moesten worden. Zijn allerlaatste schilderij ‘No Title’ uit 1970 is geschilderd in vele tinten rood. Helder en opdringerig. Kunstcritici zien er een verwijzing naar het einde in. Rothko, een kritisch en zwaarmoedig man, pleegde zelfmoord in bad en het water was op een theatrale manier helderrood gekleurd. Behalve overweldigd door de doeken, was ik overweldigd door de belachelijk lange rijen en de grote aantallen scholieren met schriftjes en toeristen met oortelefoons die zich verdrongen boven de doeken. Het was op een dinsdag! In de ochtend nog wel. De zuigkracht die Rothko’s werk heeft herken ik wel in bepaalde doeken zoals de lange smalle in bruine, aubergine tinten, maar de rust voor een enigszins meditatieve toestand, ontbrak. Misschien heb jij meer geluk.
# De Rothko tentoonstelling is nog te zien tot 1 maart in het Gemeentemuseum Den Haag.
# Als je trouwens genoeg hebt van de drukte, wip dan even naar een andere zaal waar Hans Hovy zijn beelden toont van albast en speksteen. Zacht en sensueel en waarschijnlijk loop je alleen in de zaal. Te zien tot 7 april.
# de tentoonstelling Klei! is tot en met 12 april te zien op de begane grond. Een dwarsdoorsnede van de geschiedenis van de keramiekafdeling van de Gerrit Rietveldacademie met werk van meer dan zestig kunstenaars. Zie hier een voorproefje op Flickr.

No Walls Expo

Geplaatst op Geupdate op

IMG_1569Bij binnenkomst leuke eettentjes, ligstoelen, picknicktafels en een hele hoek TecArt met de nieuwste technische innovaties. In de duistere hallen van de loods komen de diverse sculpturen prima tot hun recht. Geen witte muren, geen heren in pak, geen wijnglazen met borrelnootjes maar pure kunst in een ruige, spaarzaam uitgelichte omgeving. Waar je je jas gewoon moet aanhouden anders bevries je. In de sjamanistische Kurt Schwitters-achtige installatie Tears from heaven van Toine Klaassen posteer ik mij in een oude tuinstoel. Dit is bizar. Een ‚totalistisch dolhuis der verbeelding’ met dode vogels, opgezette dieren, ratten op sterk water, vogelveren, oesters, spiegels, drums, totems – ik kijk mijn ogen uit. Af en toe opgeschrikt door een harde doffe knal van een sloophamer. Onheilspellend met lichte klassieke muziek op de achtergrond. De geuren van salie, verbrand dennenhout (of is het wiet?) vullen mijn neusgaten. Een bijzondere installatie die de sfeer weergeeft van schranspartijen, after-party’s, oud en nieuwrituelen. In No Walls valt mij vooral het cross-over materiaalgebruik op. Speelgoedpony’s van keramiek, bruinstalen vleugels van een vlieginstallatie die van hout blijken te zijn, een prachtige grote, glazen verlichte bolvorm die bij nadere inspectie van doorzichtig plastic paraplu’s is gemaakt. Een mooi spel van licht en schaduw. Ook Facebook is van de partij in het werk van Peter Keizer met een vijftal opgestoken duimen in verschillend formaat, uitgevoerd in Chinees porselein. Facebook is verboden in China. Indrukwekkend is het werk van Pim Palsgraaf die een rauwe stad laat oprijzen uit het lijf van een dier. Dat is ook iets dat opvalt; veel dieren. Zoals de enge, kronkelende plastic honden van Caroline Coolen, die gepikt lijken van de Italiaanse kunstenaar Paolo Grassino (Beaufort, 2012). De twee dragers Milton& Moos van Pieter Postma dragen een dode, hangende panter, die in de schaduw op de vloer opeens springlevend wordt. Wat een ontdekking om dat opeens te zien. Zo is er veel te kijken in het werk van de 31 Nederlandse kunstenaars en 18 Vlaamse. No Walls op deze unieke locatie is een inspirerende mix van jong, nieuw talent en meer bekende kunstenaars zoals Klaas Gubbels en Sylvia B. De tentoonstelling verwijst bovendien naar het 20-jarig jubileum van het Cultureel Verdrag Vlaanderen-Nederland. En als je dan toch in de buurt bent op Katendrecht, bezoek dan ook even de Fenix Food Factory om de hoek met ambachtelijke ondernemers. Heerlijke zelfgemaakte biologische kaas, vijgenbrood, wijn, worst en meer lekkers. Tussendoor lekker koffiedrinken in die andere oude loods er precies tussenin Posse Espressobar met een heel groovy sfeertje en een mooie gallery met kunstfotografie. Je hebt nog een week!

No Walls Expo nl/vl 17 jan-17 feb 2015 Fenixloods 1 Rotterdam

Februari was de kunstmaand in Rotterdam. Art Rotterdam in de Van Nelle fabriek werd geflankeerd door Rotterdam Contemporary Art Fair (RCartfair) in de Cruise Terminal aan de Wilhelminakade en No Walls Expo in de Fenixloods. Voorheen heette dit Raw Art Fair. Een concept van stichting Field of Dreams die hedendaagse kunst, design, muziek en entertainment samensmelt om een breed publiek te bedienen. Raw is overgegaan in de RCartfair maar het ruige wil wel getoond worden. Dat is momenteel No Walls Expo.


IMG_1614

Tijdelijke Kunstwinkel Utrecht #5

Geplaatst op Geupdate op

tekoop1

Een leuk, kleinschalig project in Utrecht dat voor de vijfde keer van start gaat. Werk van jonge kunstenaars is voor een prikkie te koop en met de opbrengst wordt het goede doel gesteund. Dit jaar is dat het schoon waterproject Lobagne in Kameroen van LiveBuild. Mensen in Kameroen tappen hun water nog steeds uit vervuilde bronnen en rivieren. Schoon leidingwater is een eerste vereiste om ziekten tegen te gaan. Vrijdag 7 februari is de opening. Overigens doen er ook wat oudere kunstenaars mee aan de Tijdelijke Kunstwinkel…van mijzelf hangen er twee kleine olieverfschilderijen uit de serie Laagland (mini). De winkel opent in het pand van De Ruimte aan de Oude gracht a/d werf 230 in Utrecht. Naast schilderkunst zijn er sieraden en keramiek te koop, verder is er fotografie, grafiek en design.

Vrijdag 6 feb: 19.00 – 23.00 uur feestelijke opening met De Tekenmaanen en De Lettervlucht

Zaterdag 7 feb: 12.00-18.00 uur met singer- songwriters Joop, willem en Zoro Inca

Zondag 8 feb: 13.00-18.00 uur met creatieve schrijfworkshop

lobange3