Kunstliefde

Creëren in voeding & kunst

Geplaatst op Geupdate op

collitis haar-kunst-groente-nsmbl-nwformaatWat hebben voeding en kunst gemeen? In ieder geval mijn persoon. Ik houd van beide. Kunst bewonder ik van anderen als ik tentoonstellingen bezoek en ik schrijf daar graag over op dit blog Huidlandschappen. Elk blog is weer een creatie. Van kunst en creativiteit geniet ik bij mijn cursisten die hun eigen werk scheppen en de kunst van creëren geeft mij zelf voldoening bij het schilderen. Er is niets mooiers dan het maken van een kleurrijk schilderij in vette olieverflagen waarbij de verf je steeds weer voor verassingen stelt. Graag laat ik de verf via het paletmes zijn eigen weg zoeken en dan ontstaan vanzelf kleine wondertjes op doek.

Het bruggetje naar voeding is nu snel gelegd. Het scheppen van voeding zie je terug in het bereiden van recepten. Een mooi kunstwerkje op je bord toveren is een kunst apart. Ik doe dat graag en het liefst zonder recept. Deze autonome schilder is ook autonoom koker. Wel let ik op kleuren. Vooral in de herfst kan ik enorm genieten van borden met oranje pompoen met gebakken gele kaas, groene sla en rode tomaat, versierd met bruine gebakken zonnebloempitjes. Voeding in de zin van eten geeft mij ook veel voldoening. Sommige mensen zijn drinkers, maar ik ben echt een eter. Vind ook veel dingen lekker. Gezonde dingen maar ook ongezonde dingen. In de loop der jaren was dat terug te zien aan mijn dijtjes en wangetjes. Sinds een aantal jaren schuift de naald van de weegschaal weer naar links. Als dit zichtbaar wordt in je uiterlijk vragen de meeste vrouwen likkebaardend: hoe doe je dat?

Om een lang verhaal kort te maken: ik ben het een en ander gaan opschrijven. Ook dat is een geweldig creatieproces. Het enige minpuntje is dat je er zolang voor achter de computer moet zitten. Daarom duik ik soms de bibliotheek in voor literatuuronderzoek met een fietstochtje tussendoor. Er wordt momenteel ontzettend veel geschreven over voeding, gezondheid en afvallen. We zitten middenin een gezonde voedingshype terwijl de obesitas oprukt ook onder kinderen. Graag doe ik mijn duit in het zakje en zal me vooral richten op patronen waarin je vastzit waardoor het moeilijk is om gezonder te gaan eten. Vind jij dit interessant? Volg dan het ontstaan van mijn boek via Facebook Balanceren in de Voedseljungle.

Terugkomend op de scheppende kunst. In de zomer geef ik een ZomerSchilder4Daagse materieschilderen voor startende en ervaren schilders. Plezier, creatie, experiment en schilderen in de flow dragen bij aan een zomers vakantiegevoel. Vier dagen lang worden we ook nog verwend met gezonde Ottolenghi-lunches van een culinaire kok. Ja, daar verheug ik me nu al op. Na de zomer kun je op vrijdagochtend komen schilderen in het atelier bij een beginners- of gevorderde groep schilders. In september ben je uitgenodigd om kunst te komen kijken. Een aantal kunstenaars uit ons creatieve pand Concordia doen mee aan de Utrechtse Atelierroute. Zondag 11 en zondag 18 september gaan de atelierdeuren open. Je bent van harte welkom en natuurlijk staat er een lekker hapje klaar!

Utrecht Down Under

Geplaatst op Geupdate op

udc ruimte

Steeds meer oude fraaie gebouwen krijgen tegenwoordig een herbestemming. Zo werk ik zelf in een voormalig NS-gebouw aan het Utrechtse spoor met andere kunstenaars en creatieven. Maar wat te denken van een gevangenis met 116 cellen? Kunstliefde is de uitdaging aangegaan en heeft deze plek geannexeerd voor een unieke tentoonstelling ‘Onder controle’ van Utrecht Down Under. Kunstenaars reageren met hun werk op het thema ‘controle’. Er zijn installaties, performances, videowerken, tekeningen, beelden en enkele schilderijen te zien. Het is fascinerend om door dit pand met deze bijzondere geschiedenis te dwalen. Een beetje creepy ook. De afgesloten en kleine celblokken geven je vanzelf een gevoel van beklemming. Je ziet de kleine wc’s van rvs in de hoek van de ruimte. Ze zien er vies uit. Op sommige muren staan de aftelstreepjes met balpen nog op de muur. In een andere ruimte lees ik de teksten van gevangenen ‘Ik ben eruit, nu zit jij hier’. Die entourage geeft de hele tentoonstelling een macaber tintje. Er valt weinig te lachen maar veel te ontdekken in dit rijksmonument waar ooit Herman Brood en Simon Vinkenoog nog opgesloten hebben gezeten.
Een paar kunstenaars licht ik eruit om het gevarieerde aanbod te tonen. Het thema controle biedt volop inspiratie en aanknopingspunten voor kunstenaars.

Robbie Cornelissen – een imposant grote tekening van een isoleerbed met riemen vult een van de muren in een open ruimte. De tekening van een executiekamer of isoleercel zuigt je naar binnen in een kale ruimte van leegheid en angst. In zijn tekeningen gaat het altijd over de grens tussen binnen- en buitenwereld. Het thema ‘opgeslotenheid’ is voelbaar tot in je nekharen.
UDC robbie C
Emmy Beenken – de stippenwerken van deze schilder irriteren me in eerste instantie een beetje. Pas bij nadere bestudering vind ik ze interessant om te zien. Beenken toont in haar stippen de elementaire deeltjes waaruit het universum en wijzelf bestaan. Ze drukt de olieverf door een mal waardoor er kleine, ronde stipjes over elkaar heen ontstaan in een ritmisch patroon. Een vaste ordening waar toch soms kleine oneffenheden in zijn te ontdekken.

Zeno van den Broek – ooit winnaar van de Kunstliefdeprijs laat ons geluiden horen die kenmerkend zijn voor het instituut gevangenis en de gevangenisarchitectuur. Ik hoor harde geluiden van staal, klappende deuren en dreunende geluiden. Helemaal niet prettig. Een gevangene zal veel horen wat niet prettig is maar waaraan hij niet kan ontsnappen. Gelukkig kan ik de cel bijtijds verlaten.

Elaine Vis – een bijzondere installatie die je gelijk ziet bij binnenkomst. Een tank met een fallusachtige loopschacht staat gericht op het binnenkomende publiek. Alleen dit oorlogstuig is gemaakt van zachte materialen en uitgevoerd in zachtroze tinten. Aan de achterkant is het door de materialenmix van panty’s en satijn zelfs sexy om te zien. Het doet denken aan boudoirs, vrouwelijkheid, zachtheid. Misschien zelfs hoerig. Het materiaal geeft het werk een hele andere dimensie. Een tweede werk in een van de cellen met pvc-buizen laat heel visueel de controle in de celblokken zien.

udc elaine

Couzijn van Leeuwen – verweeft de huidstructuur van fruit en groente tot insectachtigen. Door een speciaal proces van droging evolueert de leerachtige huid van een meloen of sinaasappel tot een dier doordat de kunstenaar de schillen in bepaalde vormen componeert en controleert.

Joyce Overheul – is op een toeristenvisum naar Noord Korea gevlogen en heeft daar stiekum alles gefilmd. Ook al moest ze haar paspoort en telefoon inleveren toch is het met haar camera en computer gelukt opnames te maken van dit dictatoriale regime. Maar ook hier zijn bloementuinen, wordt getrouwd en de kermis bezocht maar de controle is overal. Een fascinerend reisverslag.

Edwin Stolk – behalve een stapel kaarten is in deze cel niets te zien. Dat is ook de bedoeling want het kunstwerk moet nog komen. Dat is namelijk het gesprek tussen jou en de kunstenaar. Je bent van harte uitgenodigd om met hem via de website een afspraak te maken om de dag erna in de cel in gesprek te gaan. De kunstenaar wil je graag overtuigen van de noodzaak van beeldende oppositie in de hedendaagse gecontroleerde samenleving. Ik vraag me af hoeveel mensen dit aandurven. En waarover praten ze dan? De inhoud van de gesprekken blijft vertrouwelijk. Zijn werk heet niet voor niets ‘behind closed doors’.

Tanja Smeets – Organische sculpturen die op een vanzelfsprekende manier aanwezig zijn maar ook in het wilde weg lijken te groeien en zich vermeerderen. De kunstenaar wekt de suggestie dat de ongecontroleerde groei van weefsels en structuren de boel overneemt. Gevaar dreigt.

udc tanja

Andre Pielage – het werk wordt hem ingefluisterd door de plek. Dit keer een menselijke gestalte die op de vloer ligt. Gegoten in ruig en verfrommeld metaal waarin de celstructuren nog te zien zijn. Is de figuur dood? In ruste? In afwachting van de vrijheid?

De organisatie van Utrecht Down Under is in handen van Kunstliefde. De tentoonstelling wordt om het andere jaar georganiseerd afwisselend met de Utrechtse atelierroute in het andere jaar. Dit jaar is een selectie gemaakt van 36 kunstenaars uit 260 aanmeldingen. De curator voor deze tentoonstelling is Peke Hofman. Utrecht Down Under is nog te zien t/m 31 mei in de gevangenis aan het Wolvenplein Utrecht.

Silent Spaces

Geplaatst op

Afbeelding

Afgelopen zondag was de opening van de tentoonstelling Silent Spaces in Kunstliefde. Vijf kunstenaars uit binnen- en buitenland nemen de kijker mee naar de oorsprong van kunst, daar waar het begint; bij het materiaal, de verf of het papier. Zo ontstaan verstilde hangende objecten van papier van Truus van den Heuvel. Zacht wiegend door circulerende lucht vullen haar objecten de ruimte. Een mooie tegenhanger hiervan is het wat strenge werk van schilder Digna Weiss. In geometrische kleurvlakken met soms kleine openingen en snijlijnen gebeurt er van alles in de verf. De schilder Erik Oldenhof gaat echt terug naar de basis door de verf in horizontale banen op te brengen en vervolgens banen verf weer weg te schrapen. Een gecontroleerd proces dat een strak minimalistisch werk tot resultaat heeft. Gecharmeerd was ik van het werk van de Duitse Willi Siber. Hij combineert stukjes hout, schroeven en spijkers met epoxy. Op een ingenieuze wijze laat hij de epoxy door het spijkerbed heen druipen, maar wel zo dat er een gladde laag achterblijft. Toevallig ben ik in mijn atelier ook aan het experimenteren met epoxy. Wie het interessant vindt om dit materiaal verder te onderzoeken, is van harte welkom om mee te doen aan de Epoxy-workshop olv. Alexander de Keijzer, zaterdag 9 februari in mijn atelier aan de Concordiastraat Utrecht. Meer informatie op de website. Silent Spaces is nog te zien t/m 3 februari in Kunstliefde, Nobelstraat 12a, Utrecht.