Sjoerd buisman

Dromen van bomen

Geplaatst op

Als er meer dan drie van je favoriete kunstenaars meedoen aan een tentoonstelling, wordt deze de moeite waard om te bezoeken. Zo verheugde ik me enorm op de tentoonstelling in het Gorcums Museum ‘Dromen van Bomen’ – Van Ruysdael tot Armando. Meer dan vijftig kunstenaars waaronder Armando, Piet Warffemius, Maria Roosen, Lucebert, Marielle van den Bergh, Anutosh, Leo Gestel en o.a. Joop Moesman tonen in beelden, schilderijen en installaties hun betrokkenheid met boom en bos.

De abstracte droomlandschappen van Anutosh laten een spannende onderwaterwereld zien, een droomwereld waar berkenstammen kris kras doorheen vallen. Zijn perspectief in het schilderen en licht-dondergebruik vind ik heel fascinerend. Zijn natuurgetrouwe weergave van berkenstammen naast de fluoriserende stippen prikkelen de fantasie. In een filmpje op zijn website kun je zien hoe hij zijn doeken laag voor laag opbouwt.

Het videowerk Lilith nodigt uit om even te gaan zitten. Een naakte man en vrouw bevinden zich aan een meer in een bosrijke omgeving, het paradijs. De opnames zijn zeer verstild en vertraagd. Lilith is gebaseerd op een Joodse mythe waarin niet Eva maar Lilith beschouwd wordt als de eerste vrouw in het paradijs. Het verhaal vindt zijn oorsprong in het dubbele scheppingsverhaal in Genesis 1 en 2. In Genesis 1 blijft onvermeld dat de vrouw uit een rib genomen is maar tegelijk geschapen is met Adam, gelijkwaardig dus. Als Lilith inziet dat Adam en zij het nooit eens zullen worden en zij zich niet aan hem wil onderwerpen, ontvlucht ze het paradijs. Sinds jaar en dag is Lilith symbool voor de vrijgevochten vrouw maar in het volksgeloof ook symbool voor verleidster, slang en Satan. De Lilith uit de video is een eigentijdse vertaling met tatoeages en piercings.

Een van de meest kleurrijke schilders van bomen is Gert-Jan Scholte Albers. De pasteuze olieverf spat van het doek en de kunstenaar schuwt niet om complementaire kleuren te gebruiken. Als een boom groen is, maakt hij hem juist rood. Blauwe luchten worden oranje. Deze Groningse kunstenaar trekt er vaak op de brommer met zijn fietskar op uit om buiten in de bossen zijn landschappen te schilderen, eventueel onder een afdekzeil tegen de regen. Dat is zijn werkplek en atelier. Eventuele spetters verwerkt hij net zo makkelijk in zijn compositie op het schilderslinnen als dikke lagen olieverf. Hou je van kleur, dan kun je zijn werk vast waarderen.

De beelden van Maria Roosen zijn ook altijd een feest om naar te kijken. In deze expositie kiest zij voor glas geblazen goudgele elfenbankjes die aan de ruwe boomstam bevestigd zijn. De contrasten in materiaal, textuur en kleuren maken het tot een spannend geheel. Roosen zoekt altijd de uitersten en de tegenstellingen op in haar werk. Zo legde zij ooit twee glasgeblazen volmaakt ronde vrouwenborsten in een wat viezig onopgemaakt bed.

Sjoerd Buisman is een kunstenaar die in Gorinchem geboren is. Voor hem is deze expositie een thuiswedstrijd. Hij onderzoekt in zijn werk de natuurlijke groeiprocessen en maakt die zichtbaar. Hij grijpt in en manipuleert de natuur waarna de natuur zelf een herstelproces inzet. Buisman laat daarmee zien dat de natuur zich altijd volgends bepaalde wetmatigheden manifesteert zoals takken die naar het licht toegroeien. Dromen van bomen is een bezoek zeker waard en nog t/m 15 september te zien in het Gorcums museum.

Armando in Natura Artis Magistra

Geplaatst op Geupdate op

Armando BuismanBunnik is sinds verleden jaar een museum rijker, het MOA, Museum Oud Amelisweerd. Op deze historische buitenplaats met Chinese behangsels aan de muren is het werk verzameld van kunstenaar Armando. Voorheen was zijn werk te bewonderen in de Elleboogkerk in Amersfoort maar dat museum is in 2007 helaas afgebrand. Een deel van de collectie is verloren gegaan maar niet alles. In de tentoonstelling Natura Artis Magistra gaat het werk van Armando in dialoog met het werk van tijdgenoten Sjoerd Buisman (beelden) en Charles Donker (etsen). De natuur in al haar schoonheid en verval is het bindende element tussen de drie (oudere) kunstenaars. Ze hebben allemaal hun sporen verdiend en een eigen invalshoek. Buisman bestudeert groeiprocessen in de natuur en grijpt daarop in door planten en bomen in bepaalde vormen te dwingen. Zo ontstaan zijn kunstwerken op een organisch groeiende manier. Of hij hangt planten op zijn kop en laat zien wat er met de bladeren gebeurt. Ja, die groeien naar het licht en buigen zich om. Zo toont hij wetmatigheden in de natuur en speelt daarmee. In zijn latere werk legt hij dit vast in brons, hout en steen. Alledrie de kunstenaars ervaren de natuur als inspiratiebron en leermeester. Natura Magistra. De natuur heeft altijd het laatste woord. Iets van die eerbied zie je terug in de afzonderlijke beelden en tekeningen in de tentoonstelling. Zoals het ragfijne tekenwerk van Charles Donker. Minutieus tekent hij de nerven van een blad. Soms is niet te zien wat echt is en wat getekend is. Zijn werk richt zich op de vruchten van de natuur, de bloemen, de nerven of de structuur van een dennenappel. Armando personifiseert de natuur in zijn schilderijen als hij haar betiteld als ‘schuldig landschap’. De natuur draagt sporen van geweld en heeft haar geheimen. Door de cyclus van groei, bloei en verval wist de natuur zijn eigen sporen uit, ze laat er gras over groeien en verbloemt zo de geschiedenis. Buisman speelt met de wetmatigheden van de natuur en de spiraalvorm is een centraal thema in zijn werk. Aan al zijn sculpturen liggen wiskundige principes ten grondslag. Naast de beelden zijn er nog de muurgedichten van Armando en Donker. De krakende houten vloeren, de wuivende bomen van Amelisweerd en dan die dichtregels op de muur verspreid door het pand geven de tentoonstelling een bijna meditatieve sfeer. Er is plaats voor verwondering. Een oase van rust in het MOA en een verademing na de hectiek rondom Rothko, Rembrandt en Dumas elders in de randstad.

Vandaag helemaal geen zin om iets op te

schrijven over de vogels, neerdwarrelend

blad of een tussen de takken vastzittende

plastic spiritusfles die ik voor een ijsvogel

aanzie. Het is zinloos, ik moet veel beter

kijken.

Charles Donker, Dagboek Rhijnauwen, 1977

Natura Artis Magistra is nog te zien t/m 27 september in MOA, Bunnik.